Wat hij aan het doen is komt in de buurt van cadeautjes uitdelen. Ik heb het over Donald Trump, die altijd heel goed voor zijn rijke vrinden zorgt. Inderdaad, met ‘cadeautjes’ bedoel ik niet het uitstellen of misschien wel afstellen van de tariffs aan een stuk of 75 landen, dat is van een geheel andere orde – het is slechts een afleidingsmanoeuvre, verpakt als politieke geste aan de handelspartners. Hoezo dan, zult u denken, wat bedoel ik daarmee? Nou, ik verdenk Trump ervan dat dit een vooraf bedacht plan is om zijn toch al schatrijke vriendjes de mogelijkheid te bieden om flink wat koerswinst te maken op hun beursbelangen: verkopen één dag na Trumps aankondigingen flink wat tariffs in te zetten, en weer terug te kopen één dag na zijn aankondiging de boel met drie maanden uit te stellen. Misschien is het vergezocht, ik geloof dat het niet onrealistisch is dat Trump zo cadeautjes geeft aan zijn verkiezingsfinanciers, door ze middels ‘verpakte voorkennis’ een paar miljard koerswinst te laten maken. Een kind kan de was doen, blijft mijn motto…

Waarmee ik uiteraard niet beweer dat Trump een kind is dat feitelijk de was doet. Al zou je erover kunnen discussiëren of hij zich niet af en toe, als messcherpe volwassene, schuldig maakt aan de vuile was buitenhangen, waarna het kind in hem bovenkomt dat de was weer in orde maakt. Het is een wat krakkemikkige beeldspraak, ik geef het meteen toe, maar u zult vast wel begrijpen wat ik bedoel. Werkelijk iedereen in de media, van de sufste bankeconomen tot de druilerigste talkshowhosts, zijn vanochtend haast euforisch over de omslag die Trump lijkt te hebben gemaakt met het afkondigen van het uitstel. Daar speelt misschien ook mee dat ze zelf wat beleggingen hebben die waren ingezakt afgelopen dagen, en zo weer wat opveren. Ja, ook dit mag je verwachten als oorzaak van de huidige euforie, dat er belangen meespelen die anders zijn dan ze lijken…

De lenteachtige blijdschap over de opkrabbelende beurzen zorgt ervoor dat Oekraïne en Gaza even minder belangrijk zijn. Israël maakte er sluw gebruik van door de bufferzone aan de Egyptische zijde van Gaza uit te breiden van één kilometer breed tot vijf kilometer. Je zou dat ook kunnen interpreteren als een officieuze invasie van dat land, door het af te pikken van de Palestijnen. Zelfs het tamme Nederland vond het eergister noodzakelijk om, na maandenlang te hebben getalmd, nu toch maar eens de Israëlische ambassadeur op het matje te roepen. Dat zou gister hebben plaatsgevonden, maar berichten erover zijn nog niet door laffe ambtenaren naar buiten gelekt. Vandaag informeert minister Veldkamp de Kamer nader, kondigde hij al aan. Ik ben benieuwd of er van enig nieuws sprake is, en ook of Veldkamp, en namens de regering door bijvoorbeeld Dick Schoof, enige woorden van afkeur voor het gedrag van het Israëlische leger zullen worden uitgesproken. Want via Trump kan ons een te kritische houding jegens Het Heilige Land duur te staan komen, want voor je het weet krijgen we extra tariffs aan onze broek, als een kind dat strafwerk krijgt van de meester…

B