Zaterdag had ik het nog over de kwetsbare fysieke en mentale gezondheid van Joe Biden. Gisteravond hoorden we dat hij lijdt aan een agressieve vorm van prostaatkanker. Ook verschijnen er momenteel allerlei berichten in de Amerikaans media over de verregaande vermindering van zijn algehele fysieke en psychische vermogens, die reeds royaal aanwezig waren tijdens zijn gehele ambtsperiode. Tja, niemand is daar verbaasd over. Waar in ieder geval ik wel verbaasd over ben, is dat de media hem toch heel lang de hand boven het hoofd hebben gehouden, omdat ze binnen de media een publiek geheim waren. Het meest verbazingwekkende is nog dat Trump gister zijn medeleven uitsprak voor Biden en diens familie: overduidelijk een politieke geste, om sympathie te oogsten. Want het interesseert Trump geen moer, hoe de vlag erbij hangt bij Joe Biden…

Gister werd het nieuws overheerst door twee berichten: ten eerste het (teleurstellend) twaalfde worden van Cloud op het Songfestival zaterdagavond, en het binnenhalen van de landstitel door PSV in de voetbalcompetitie. Verder zit er geen enkel verband tussen beide gebeurtenissen. Dat mag ook wel eens gezegd worden. Je zag aan Cloud, ook al was hij uitstekend gedrild om zijn teleurstelling te verbergen, dat hij toch echt wel meer had verwacht dan dit. Zelfs die idiote ‘spiegelactie’ met dat kleine jongetje kon zijn waardeloze song niet opwaarderen. Mijn persoonlijke mening: laten we voortaan weer kandidaten van het kaliber Anouk naar voren schuiven, mensen die zichzelf al bewezen hebben, die iets kunnen. Artiesten die hun eigen song kunnen schrijven en een repertoire hebben opgebouwd dat de tand des tijds, van laten we zegen een jaar of tien, reeds heeft doorstaan. Een 21-jarige jongeman is dan niet wat je noemt een sterke inzending…

Natuurlijk, de kandidaat van Oostenrijk was ook jong. Maar ja, eerlijk is eerlijk, die heeft een veelvoud van het talent van Cloud. Niet dat ik het een mooi of ontroerend nummer vond, of er blij van werd. Want soms kan een buitengewoon blij nummer nog voldoening geven, als het andere ingrediënten mist. Even goed, het gaat nu minstens een half jaar duren voordat we opnieuw wat horen, over onze inzending voor komend jaar. Dat stelt de mens weer gerust. Nee, dan Boer zoekt Vrouw. Ik zag gister een klassieke aflevering van het succesprogramma, met de bekende ups & downs van de boeren en die ene boerin en hun aanbidders. Het klassieke zit ‘m in het gegeven dat BzV symbool staat voor de perfecte symbiose tussen plaatsvervangende schaamte en algemene in ons lijf aanwezige gevoelens en emoties rondom het zoeken naar en krijgen van een relatie. Dat is het knappe van dit programma, dat het hele spectrum, van schaamte tot diepe emotionele betrokkenheid, erin aanwezig is. Konden we de geest van dit programma maar inzenden naar het Songfestival. Dan zouden we ons als natie een stuk beter voelen, toch?…

B