Het is het vreemde fenomeen van haatgevoelens van de ene persoon, die de haatgevoelens van de andere persoon poogt te overtreffen. Het gaat nergens meer over wat mij betreft. Dat is wat er gister gebeurde te Washington, waar een voorstander van ‘de Palestijnse kwestie’ twee medewerkers van de Israëlische ambassade doodschoot. Wat in zulke gevallen niet goed werkt, is de aanslag meteen veroordelen als antisemitisme. Dat is een tankwagen vol olie op de toch al enorme brandhaard gooien. Dit is wat haat doet: impulsieve wandaden verrichten die de situatie verergeren. We kunnen ons nauwelijks voorstellen waar Donald Trump vandaag mee gaat komen, welke immense volumes brandstof hij nog op het vuur gaat sproeien…
En dat terwijl Trump gister al serieus in vorm was, door de te Washington op bezoek zijnde (zwarte) Zuid-Afrikaanse President Ramaphosa een ferme veeg uit de pan te geven. Precies zoals hij en ‘DJ’ Vance nog niet zo lang geleden de toch al kwetsbare Zelensky in de mangel namen, zo zette Trump zijn Zuid-Afrikaanse ambtgenoot te kakken door hem te beschuldigen van white genocide. Nu wil ik niet beweren dat Zuid-Afrika vandaag de dag een de mensenrechten respecterende, vredelievende natie is, want dat is het absoluut niet. Het heeft nog steeds te kampen met de gevolgen van de decennialange terreur van het witte apartheidsregime, in het bijzonder de omslag die is gemaakt van het ene uiterste naar het andere uiterste: van witte naar zwarte overheersing. Trump weet dit best, dat het geen eenvoudige casus is om het chaotische land tot rust te laten komen. Maar er zal beslist weer een grondstoffendeal achter verscholen zitten, dat hij het zo aanpakt. Ik mag hopen dat hij deze ‘goedkope strategie’ snel gaat veranderen, want anders gaan er nog slechts best friends bij Trump op bezoek komen in The White House…
Toch is ons land weinig van dit nieuws onder de indruk. Het heeft te maken met de dood van de twee jonge kinderen, die inmiddels zijn gevonden met de dader, hun 68-jarige vader. De auto met drie inzittenden is eergister laat uit een kanaal getakeld. Na dagenlang ieder uur met ‘amber alerts’ te zijn gebombardeerd, met foto’s van de twee kindertjes van 8 en 10 jaar oud (de vader mochten wij kennelijk niet zien), is deze vreselijke nachtmerrie geëindigd in het zwartste scenario. De politie, die allang meer weet, weten wij allemaal, houdt de lippen stijf op elkaar over de oorzaak van dit drama. Er schijnt ook een moeder te zijn en een halfbroer, die we al eerder op tv zagen smeken ‘aan de goden’ (aka zijn vader) om zijn broertje en zusje vrij te laten…
Bij mij zijn er, omdat een mens nu eenmaal bomvol vooroordelen zit en dus ik ook, meteen ‘rode vlaggen’ zichtbaar als je hoort dat die jonge kindertjes een vader hebben van 68 jaar oud. Daar zit dan al een onnatuurlijk luchtje aan, vind ik. Ik weet het, het is belachelijk dat ik zulks denk, toch is dit precies hoe het werkt met menselijke vooroordelen. Je hoort iets en denkt daar meteen negatief over, dat zoiets niet goed kan gaan. Het helpt ook niet dat de politie stoïcijns blijft en zich verschuilt achter ‘het onderzoek dat plaatsvindt’ en ook achter ‘privacy’. ‘Fuck privacy’, denk ik vaak met deze foute Engelse krachtterm, nood breekt wet. Zeg meteen hoe het zit, of geef aan waar je aan denkt, wat de opties zijn. Dat zorgt ervoor dat de kloof tussen politie en ‘de gewone man en vrouw in de straat’ kleiner wordt, zodat ongenuanceerd populisme de kop in wordt gedrukt…
Genoeg hierover. Ik werd verrast (of misschien juist niet) door het bericht over de angstcultuur rondom Jaap van Zweden, onze beroemdste dirigent en in het verleden ook zeer beroemd violist. Ik zag ooit een documentaire over zijn succesvolle leven, over zijn knetterharde werken, 24/7, zijn projecten ‘all over the world’ en het fantastische leven dat hij leidde als toen, een jaar of 7-8 geleden vermoed ik toen de docu werd uitgezonden, zeer gewild dirigent. Ook toen al was er een levensgrote ‘red flag’, over nog meer van mijn vooroordelen gesproken: we zagen hem tussen de bedrijven door in zijn peperdure, allernieuwste Porsche X of Y stappen, ja, zogenaamd omdat Jaap zo van mooie dingen hield, en ook graag het succesvol zijn wilde laten zien aan de wereld die hem zo adoreerde etc…
Het is voor mij een absolute ‘red flag’. Het is je reinste patsergedrag, niet passend bij de subtiele job van dirigent zijn van succesvolle orkesten, waarbij je de neuzen dezelfde kant uit moet zien te krijgen met empathie en stimulering, niet door geschreeuw en getier en het vernederen van musici, omdat ze het niet goed doen. Ja, natuurlijk weet ik dat het een occupational hazard is van de lastige job van topdirigent. Maar toch. De laffe van Zweden liet zich gister vertegenwoordigen door een woordvoerder: de heer van Zweden herkent zich niet in de beschuldigingen. Precies dáár, het niet herkennen, zit het grote probleem van tirannieke perfectionisten: ze zijn zo blind als een mol voor de wereld om zich heen. Als je weet hoe gevoelig zulke zaken liggen, zeg je VOORAL NIET dat je je niet herkent. Wat dan wel? Dat je met de mensen in gesprek gaat en ziet hoe je je functioneren kunt verbeteren. Het is zóóóó simpel. Een (wonder-)kind kan de was doen…
B