Het is alweer zover: Nine Eleven. Er gaat geen jaar voorbij zonder dat ik denk dat er op deze dag iets vreselijks zal gebeuren. Tot nu toe, 24 jaar is voorbij gegaan, is dit nog niet gebeurd. En ieder jaar denk ik: als ze (ze = Moslimterroristen) slim zijn, doen ze dat juist niet op deze dag, omdat er een verscherpte beveiliging is overal ter wereld. Net voor de aftrap van Nine Eleven, gister dus, zeg maar op ‘New Year’s Eve’, was er wel een aanslag op een rechtse activist, een vertrouweling van Donald Trump: Charlie Kirk. Een nog relatief jonge gast van 31 die een positieve invloed had op veel (behoorlijk) rechtse, gelovige jongeren in de VS, waar Trump heel graag zijn stemmen haalde. Trump mocht gister van Kirk’s familie bekend maken dat Kirk aan de verwondingen van de aanslag was overleden. In de hals geschoten, terwijl hij juist een verhandeling hield over vuurwapengeweld. In de mediaberichten wordt dit vuurwapengeweld niet uitgediept; of hij nu juist vóór of tegen was, in relatie tot vuurwapenbezit. Niet dat dit er veel toe doet, maar het kan een link zijn naar een motief van de schutter. Als blijkt dat de schutter een Moslim is, kan het veel stof doen opwaaien naar vandaag, Nine Eleven. Als het niet zo is, maakt het dit incident er niet minder om…

Een ergernisje dat me toch nog eens van het hart moet: al sinds het begin van de Vuelta, dat is de Ronde van Spanje voor profwielrenners, een drie weken durende wielerwedstrijd, zeg maar de Tour d’Espagne, zijn er flink wat akkefietjes geweest op het gebied van pro-Palestijnse protesten van activisten. Deze hebben de Vuelta proberen te saboteren, om aandacht te vragen voor het Palestijnenprobleem te Gaza. In het begin dacht ik: ach, als die lui aan de kant van de weg met vlaggen staan te zwaaien en stukken karton aan de wereld laten zien met erop hartenkreten, dan is dat helemaal in orde. Zolang de wielrenners hun wedstrijd veilig kunnen rijden. Inmiddels is het een grimmig protest geworden, waarbij deze activisten de weg blokkeerden, en soms ineens de weg overstaken, dan wel punaises strooiden op de weg om de coureurs lek te laten rijden. Het is van een veilig, vreedzaam protest een agressief en onveilig protest geworden…

Het vervelende is dat Spanje mordicus vóór strenge maatregelen tegen de staat Israël is. Er is een bepaald sentiment in Spanje dat gevoelig is voor Moslimonderdrukking – terwijl nota bene grote delen van Spanje eeuwenlang zijn onderdrukt door Moslimvolkeren, ook wel Moren genoemd. In Baskenland, het ‘Friesland’ van Spanje, waar toch al veel oud sentiment is vóór onafhankelijkheid (ETA), was het protest tegen de wielrenners het ergste. In Frankrijk zou dit nooit zijn getolereerd, omdat Fransen zodanig trots zijn op ‘hun’ Tour de France, dat ze het leger zouden hebben opgetrommeld om de orde langs de weg te waarborgen, naast het tot op de tanden bewapenen van de gendarmerie. Maar ja, we zijn in Spanje, waar ze het allemaal maar onzin vinden, om die zogenaamd steenrijke wielrenners te beschermen tegen gevaarlijke acties van deze politieke activisten. Ik, groot liefhebber van de wielersport, kan bevestigen dat er in deze sport nauwelijks tot geen politieke ambities zijn, om zich voor of tegen iets uit te spreken. Wielrenners willen fietsen, bij voorkeur urenlang, voor andere zaken hebben ze simpelweg geen tijd in het leven…

Let wel, het is geen excuus om de wielrennerij vrij te pleiten. Het is niet onbelangrijk om te melden dat er ook de Israëlische wielerploeg actief is in het peloton: Israël-Premier Tech. Ook op deze mensen hebben de activisten het gemunt. Toch doet het me een beetje denken, vooral nu het Nine Eleven is, aan de Palestijnse moordenaars die de Olympische Spelen van München hebben geterroriseerd, waarbij men doelbewust 11 Israëliërs doodde. Kijk, daar is die elf weer, de Eleven. Maar dat is toeval. Vandaag is in de Vuelta een tijdrit, die vanwege veiligheidsrisico’s flink is ingekort. Onder invloed van de pro-Palestijnse activisten. Ik vind het knap waardeloos, dat het zomaar kan. Dat zeg ik niet alleen als wielerliefhebber, maar ook als mens: het is tegenwoordig te makkelijk om de boel te saboteren, om de samenleving te ontwrichten. Niet alleen in Spanje, maar ook in ons land en de ons omringende. Bedroevend, dat is wat ik het vind, als een enkeling de zaak zo makkelijk kan verzieken…

B