De hoeveelheid regen die reeds is gevallen, maar vooral die nog gaat vallen vandaag overdag, beperkt ons in wat we doen – al spreek ik voornamelijk voor mezelf vermoed ik. Voor mij betekent het een onbestemd aantal minuten extra tijd om de Volkskrant te lezen, die eenmaal per week hier in fysieke variant op de mat valt. Vanochtend moest ik al door wind en regen naar de groene jaren-70-brievenbus aan de weg lopen om deze op te halen – de tweemaal 25 meter buiten zorgden voor een nu nog klamme trui. Los van dit alles ben ik nog steeds van de wapper van de plots toegenomen hoeveelheden drones die het leven in de EU ontregelen: van opgewonden luchthavenleiders en boze vliegtuigpassagiers tot aan piekerende burgers als ikzelf, die er met het verstand niet bij kunnen dat dit ‘gewoon’ gebeurt. Kennelijk is de EU niet ingesteld om vijandig ogende drones binnen enkele minuten op te sporen en te vernietigen. Een afknapper, omdat ik dacht dat wij technologisch geavanceerder waren dan het jaren-70-niveau dat kennelijk nog steeds aanwezig is op het gebied van landsveiligheid, omdat de VS gratis ende voor niets meekeek vanwege de immer aanwezige communistische dreiging vanuit het oosten…
Ik blijf herhalen dat ik vanuit mijn dommige simpelheid als burger niet begrijp dat de nu overal opduikende drones (men had het zelfs over vele drones en een bijbehorend ‘moederschip’) niet eenvoudig uit de lucht kunnen worden geschoten. Verdorie denk ik dan! Schakel desnoods de lokale jagersvereniging in, die toch al af en toe aanwezig is op vliegvelden om overtollige ganzen af te schieten. Burgers van EU-landen wensen actie in de taxi! Putin maakt ons te schande, dat wij met gebonden armen op de rug staan toe te kijken hoe hij middels deze drones zijn tong naar ons uitsteekt. Het andere onderwerp dat ons bezighoudt is Hamas: doen ze het of doen ze het niet? Naar verluidt is men, geheel volgens verwachting, toch aan het onderhandelen over alle punten behalve de vrijlating van de gegijzelden. Vanochtend kreeg ik plots een bijna epifane gedachte, die Hamas enorm zou kunnen helpen om het onderste uit de kan te halen voor het gehele Palestijnse volk: laat de gegijzelden vandaag vrij, en ga daarna pas onderhandelen over de andere 20 punten…
Dat zou pas een vertrouwen geven om tot een langdurige vrede te kunnen komen, inclusief eigen Palestijnse staat. Al enkele keren ving ik een idee op om in Turkije, dat een heel groot land is, een stuk land vrij te maken waar de Palestijnen zich permanent zouden mogen gaan vestigen. Met en passant ruimte voor een Koerdische staat, keurig naast elkaar, wat beslist bergen synergie zal opleveren voor deze vanwege hun geloof opgejaagde mensen. Ja, bergen synergie, naast fysieke bergen, woestijn en droogte, een onherbergzaam land net zoals het door de Palestijnen gewenste Palestina te Israël. Wat ze in die negorij zoeken vind ik lastig te begrijpen, zeer wel mogelijk omdat ik het religieuze gen mis om de verbondenheid met God-Allah-etc en wonen in de woestijn te kunnen ervaren. Net zoals ik de goudzoekersmentaliteit mis om als Israëlische kolonisten ergens een lemen hutje in de verschroeiende woestijnzon uit de rotsige grond te stampen, al zijn wel vaak de 2.0-versies van die lemen hutjes met airco, zwembad en verder alle gemakken uitgerust, heuse paleizen in de woestijn, die het bij online booking sites erg goed zouden doen bij de wat avontuurlijke ingestelde oostelijke Middellandse Zee-toerist…
Dan een walgelijk item in de krant over (bijna-)pensionado’s met (te) veel geld die zich blijven storten op de campermarkt. Er staat een foto afgedrukt van twee veel te dikke mannen in ‘camping smokings’, terwijl hun vrouwen een camper inspecteren op een camperbeurs te Utrecht. Bij het artikel staat vermeld dat deze (bijna-)pensionado’s er beslist een tonnetje voor over hebben, om zo’n handig ding voor de vakanties te kunnen scoren. Ik denk dan, iets of wat cynisch: waar halen deze op tokkies lijkende mensen (op de foto althans) een tonnetje vandaan? Er klopt iets niet denk ik dan. Zijn dat soms ook de mensen geweest die hun kinderen die jubeltonnetjes konden schenken? (Trouwens, ik heb nooit in mijn leven mensen ontmoet die deze jubeltonnen hebben geschonken – is het net zoiets als covid geweest, dat volgens complottheoretici niet echt bestond?) Maar waar hebben deze mensen al dat geld vandaan gehaald? Ik begrijp het gewoon niet, hoe zoiets kan. Of heb ik soms alles verkeerd gedaan in mijn leven, dat ikzelf die tonnetjes niet heb liggen?…
Jaloers ben ik totaal niet, want je herkent ze meteen overal en nergens, deze toevallig op een regenachtige vrijdagmiddag op een camperbeurs een campertje rijker geworden en een tonnetje armer: ze rijden als escargots, niet gewend met zo’n groot object over ’s Heeren wegen te pruttelen. Soms zijn ze zo groot dat je er volgens mij een vrachtwagenrijbewijs voor moet hebben. En dan zwijg ik nog over de aangekoppelde aanhanger met een auto erop, soms aangevuld met een motor. Want die mensen, tja, ze zijn te beroerd, eenmaal gestationeerd op een speciaal aangelegde camperplek, te fietsen of de benenwagen te nemen voor het doen van een boodschapje. Zijn ze daarom ook vaak zo dik, deze mensen, ogen ze zo ongezond weldoorvoed omdat ze lichaamsbeweging uitsluiten in hun leven? Zijn dit soms Henk en Ingrid van de PVV? Het is Hollands Welvaren in het kwadraat! Ik ben er niet trots op een Nederlander te zijn, al helemaal niet bij het walgelijke campersyndroom. Al die peperdure dingen belanden na een jaar of tien-vijftien op de schroothoop, als hun huidige chauffeurs dood zijn en er niemand meer is om de tweedehands-camperprijzen te kunnen ophoesten. Er staat ons nog een heuse tragiek te wachten, maar het is wel fijn voor de ijzer-recycle-business moet je maar denken. Het is goed om bij iedere malaise ook de zonnige kant te beschouwen…
B