De gisterochtend mij al vrees bezorgende uitspraken van Trump betreffende de wat hem betreft in gang te zetten capitulatie van Oekraïne, is later op de dag alleen maar sterker geworden. In de media circuleerden beelden van een maand geleden, waarin Trump nog het tegendeel beweerde: Oekraïne kan deze oorlog winnen. Daarmee bedoelde hij als Oekraïne vooral gebruik zou maken van door Europa te betalen Amerikaanse wapens. Daar, een maand geleden, geflankeerd door een instemmende Macron, kreeg de westerse wereld weer een beetje hoop, dat de wispelturige man in het Witte Huis ‘om’ was, dat hij inzag dat Oekraïne, bruut onder de voet gelopen door Rusland, geholpen moest worden om de situatie van vóór 24 februari 2022 te doen herstellen. Maar het is niet anders, na het onheilspellende telefoontje met Putin van enkele dagen geleden, is Trump alwéér gedraaid als een blad aan de boom. Hoe ongeloofwaardig is dit nu, je blik op de feiten gericht houdend?…
Het is duidelijk niet normaal meer, de onbetrouwbaarheid van zo’n machtige man. En met mij vinden dat horden mensen, daarvan ben ik overtuigd. Maar wat heb je eraan, overtuiging? Het probleem is dat vrijwel niemand er iets aan kan doen, om de koppige, vrijwel ‘me, myself and I’ beslissingen nemende Trump te doen bewegen naar een permanente keuze ten faveure van Oekraïne. Misschien dat zijn trouwe Melania hem kan doen overtuigen, als zij het juiste momentum afwacht (bijvoorbeeld na een potje gewonnen golf). Of de oorlogsgezinde Pete Hegseth soms? Nee, die wil natuurlijk niets liever dan zijn Ministery of War in actie laten komen, om de wereld te laten zien dat de VS een haast buitenaards goed militair apparaat heeft, waar hij, Pistol Pete, verantwoordelijk voor is, tezamen met zijn volatiele idool Trump…
De rest van de globe mag in stilte toekijken hoe Trump de zaakjes op het wereldtoneel regelt. Zo voelt het bijna. Alsof hij een Romeinse keizer is, aangesteld door de goddelijkheid, met zaken bezig die het gepeupel toch niet begrijpt. Het gekke vind ik nog steeds dat de man die met zijn zurige mondje en toegeknepen oogjes de ene keer uitspraken doet die duiden op een grote wil om vrede in de wereld te bewerkstelligen (zijn Nobel Prize Face), diezelfde man een uur later zijn inlichtingendiensten opdracht geeft om speedboten met mensen erop te laten liquideren, of op Iran zware bommen te laten droppen, om nog maar te zwijgen over de carte blanche die hij zijn vriend Bibi Netan Yahoo geeft om, als het even tegenzit met de terroristen van Hamas, die met de grond gelijk te maken, als zulks nog mogelijk is in het toch al platgebombardeerde Gaza. De beste man heeft twee gezichten, ook wel een Januskop genoemd. Of moet ik zeggen de gespletenheid van een Dr. Jekyll en Mister Hyde?…
Vandaag is er wat mij betreft een soort van lachwekkende situatie ontstaan onder de leiders van enkele zich belangrijk voelende EU-landen plus het Verenigd Koninkrijk. Ze hebben een gezamenlijke verklaring afgegeven dat ze het eens zijn met Trump, dat de oorlog tussen Rusland en Oekraïne snel moet worden beëindigd. Maar, om hem niet tegen de grijs-gele haren in te strijken, ze zeggen bijna fluisterend dat ze het toch niet helemaal eens zijn met Trumps stelling van enkele dagen geleden, dat Oekraïne de Donbas nu maar beter kan afstaan, omdat dit Putin makkelijker zal overtuigen te stoppen met zijn agressie. Je merkt aan de manier waarop de EU-GBR zich weifelend uitdrukt, dat ze vooral niet de toorn van de wispelturige Trump willen opwekken. Al is het maar omdat ze dat economisch hard kan raken, als Trump, eenmaal in zijn wiek geschoten, er weer nieuwe tariffs tegenaan klapt in een spontaan georganiseerd decretenfeest…
Want dat zal de man in het Witte Paleis te Washington maar al te graag doen, omdat hij nu eenmaal erg goed slaapt van chantage-achtige strategieën. De If you do that, then I will-strategy van Trump is vrijwel bij iedereen bekend. Je staat, als je zaken met hem wil doen over het maakt niet uit welk onderwerp, bij aanvang al met 1-0 achter. Of dat oneerlijk is? Ja, misschien wel. Maar het is ook de macht van de sterkste. Is het gebruik maken van die macht, of misbruik? Het maakt echt niet uit, wat je als tafelgenoot van Trump doet: als je niet meegaat in zijn visie, ‘dan ga je daar stront mee krijgen vader’. Dat was ooit een briljante uitspraak van Van Kooten en de Bie, in de rozenbotteljamscene van Cor van der Laak. Enfin, kon dit geschil maar met humor genezen worden, dan waren we zo klaar. Maar de doorgaans niet veel meer dan onderbroekenlol van Trump, tja, daar kun je zo weinig mee. Het lijkt er zelfs op dat de onderbroekenlol ook deel uitmaakt van zijn machtsstrategie. Pfff, nog meer dan drie jaar te gaan met deze machtswellusteling. Het is een hard gelag. Of moeten we zeggen een hard gelach? Vooralsnog lacht hij het hardst en het laatst om zijn eigen flauwe grappen…
B