Gister kreeg Zelensky een zware klap in de nek door het dubieuze karakter van zijn kompaan, Andrey Jermak, Chief of Staff. Deze wordt gelinkt aan het de afgelopen week naar buiten gekomen energieschandaal, waar honderd miljoen of meer dollars in omgaan. Ook staat Oekraïne er op het slagveld slecht voor, want er dreigen langzaamaan meer dorpjes in handen te komen van de agressor Putin. Bovendien komt Zelensky in de mangel te zitten van Trumps ‘speciale gezant’ Steve Witkoff, een advocaat, vastgoedmagnaat en diplomaat, wiens kwaliteiten op zich al een contradictio in terminis zijn, waarbij onafhankelijkheid en neutraliteit uitgesloten lijkt. Kortom, Witkoff is de ideale vooruitgeschoven pion van Trump om, met grote aanleg op het gebied van in volatiliteit ondergedompelde quid pro quo-eigenschappen, er het maximale uit te halen voor de VS plus zijn opdrachtgever Trump in privé…
Zelensky zit hevig bloedend vast in een drievoudige berenklem: Trump probeert hem in de handen te drijven van Putin en lijkt hem te dwingen akkoord te gaan met verregaande knievallen voor wat betreft het afstaan van gebieden en overige capitulatieachtige gestes, Witkoff die hem dit vuur van Trump aan de schenen legt, en Putin die glimlachend toeziet hoe hij dagelijks aanvallen met drones en raketten uitvoert om Zelensky verder op de knieën te krijgen, door systematisch energievoorzieningen te saboteren, zodat grote delen van Oekraïne komende winter zullen gaan afsterven door bevriezing, plus, het allerbelangrijkste voor de sluwe Kremlinrat, dat hij als agressor, met opgeheven hoofd, kan terugblikken op deze terecht ingezette speciale militaire operatie, die nodig was om de ‘nazistische’ Oekraïners te elimineren…
Wat de quid pro quo van Putin aan Trump gaat zijn, zeg maar de schatplicht van Putin aan Trump in ruil voor Trumps manipulaties Zelensky op de knieën te krijgen, blijft onduidelijk. Nogmaals een ijshockypartijtje tussen Rusland en de VS lijkt niet zo voor de hand te liggen, want dit is met name iets waar Putin op geilt, Trump zal het worst wezen. Het zal eerder zo zijn dat Trump in de privésfeer, door de zakelijke inzet van zijn kinderen en aangetrouwden, in het geniep al schriftelijke concessies heeft van Putin om vastgoed te mogen ontwikkelen in Rusland dan wel in Putins vazallanden, waar hij wapens levert in ruil voor grondstoffen. Ja, de wapens van tegenwoordig, om roverhoofdmannen in vooral Afrikaanse landen aan boord te krijgen, zijn de spiegeltjes en kraaltjes van vroeger. En de kernwapenwedloop uit het verleden is nu een grondstoffenwedloop geworden…
Ach ja, het was gister weer prachtig te zien hoe zelfs ons landje, internationaal nog minder voorstellend dan een kleine garnaal (krill komt in de buurt denk ik), met de onderkoelde Vincent Karremans, demissionair Minister van Economische Zaken namens de VVD (daarvoor Staatssecretaris Jeugd, Preventie en Sport), door diens besluiten de hele wereld in rep en roer te brengen met zijn Nexperia-gedoe. Wie had ooit gedacht dat één man, nota bene een jonge, ambitieuze kaaskop met helblauwe ogen, nagenoeg de gehele Duitse auto-industrie aan het wankelen kon brengen. Ik heb daarbij gedachten aan een soort van ‘vinger in de dijk’, ook moet ik denken aan Marinus van der Lubbe…
Door zijn beheerst ogende optreden heeft hij tot dusverre aardig kunnen verbloemen dat hij al sinds eind september aan de dunne is, sinds het ingrijpen bij Nexperia. Gister maakte hij bekend, alweer zonder ooggeknipper, dat hij, om het conflict met China te versoepelen, een ‘kleine’ tegemoetkoming deed, zodat de export van autochips naar de EU gewaarborgd blijft. Bizar is dat Karremans zegt dat zijn eerdere ingrijpen nodig was om de chipproductie van Nexperia in Europa te waarborgen. Hoezo, waarborgen? Het is overduidelijk dat de Chinezen aan de knoppen draaien, door simpelweg de export, de chips worden in China geproduceerd, te blokkeren richting Europa en de rest van de wereld. Karremans weet best dat hij vastzit in een berenklem net als Zelensky, en dat zijn gesputter kleine rimpelingen in de zee van microchips zijn, waarin hij als klein krillbeestje ronddobbert. En dat voor een demissionaire Minister, die een paar maanden geleden nooit had gedacht dat hij verder zou komen dan Staatssecretaris, dat zijn vinger in de dijk een wereldwijde zondvloed van chiptekorten kon maken of breken. Wat een spannend land zijn wij toch, een poppenkast met vele Jan Klaassens…