Mijn suggestie afgelopen vrijdag om driesterrenslijmbal Mark Rutte in te schakelen, ter kieteling van Donald Trump, vanwege het nare Russische voorstel dat voorligt om Oekraïne op de knieën te krijgen en in te kapselen, is niet in beeld gekomen afgelopen dagen. Wel heeft het cocktailtrio Starmer-Macron-Merz zich gemeld met een versoepelde, Europese versie van een vredesplan. Voorlopige conclusie: men bleef maar praten te Geneve onder de ‘inspirerende’ leiding van Trump-marionet Rubio, terwijl zowel Zelensky als Putin zwegen als het graf – om totaal uitlopende redenen. Zelensky zwijgt omdat dit nu de beste tactische attitude is, om zo weinig mogelijk irritatie op te wekken bij zijn Angstgegner Trump. Putin zwijgt omdat het zijn gewoonte is, om eerst de Russische Grizzly Lavrov te laten buikspreken, en eventueel later zelf in actie te komen als er voldoende ‘niveau’ aanwezig is op het babbelplatform: als Trump zich mengt in de debatten…
Uiteraard is deze praatronde de zoveelste sinds Trump in de VS aan de macht is. Wij moeten er nog steeds om lachen dat hij in campagnetijd zo uitbundig roeptoeterde zijn goede vriend Putin in 24 uur te overtuigen van vrede. Nou, laten we Trump niet blijven afzeiken omdat die 24 uur een lachertje was, laten we hem de credits geven dat er in ieder geval gepraat wordt, onder Biden was zulks ondenkbaar. Die 24 uur was onzin, het gaat natuurlijk om de inhoud: niet 24 punten maar zelfs 28 staan er thans op het lijstje dat Trump de wereld in heeft geschoven, vrijwel zeker opgesteld door Putin en diens Siberisch koud ogende onderhandelaars. Het is wat mij betreft niet de vraag of Rutte ingezet wordt als slijmerige ijssmeltmachine, om Trump te doen bewegen een meer realistische bril op de neus te zetten, maar wanneer men dit doet. Timing is hier, met een onberekenbare factor als Trump, van het allergrootste belang. Als men als cabaretier de lachers op zijn hand wil krijgen, is timing het belangrijkste onderdeel – grappen kan namelijk iedereen bedenken, het gaat om de uitvoering en dan vooral om het momentum…
Dat van die timing en cabaretiers heb ik niet zelf verzonnen, dat heb ik uit een film: A Good Year. Daarin zegt Uncle Henry, gespeeld door Albert Finney, dit tegen zijn achterneefje Max Skinner, gespeeld door Freddy Highmore. Een juweel van een romantische film van Ridley ‘Alien’ Scott, die hiermee een duidelijke zijstap maakte vanuit zijn gebruikelijke, meer spectaculaire genre. De volwassen versie van Max wordt gespeeld door Scotts favo acteur Russel Crowe, die een heerlijke, Londense beleggingsschurk speelt met een hart van suikergoed, en dan ook nog eens als berucht rokkenjager de liefde van zijn leven vindt in Fanny Chenal, op de kaart gezet door Marion Cotillard…
Even goed, soms aanschouw ik ook het politieke wereldtoneel als een plek waar humor en vooral de timing van grappen me doet denken aan cabaret, een aaneenschakeling van sketches. Helaas staan lachen en huilen vaak dicht bij elkaar, als schaapjes in een winderige, koude winterweide. Wat in ieder geval klopt, is de locatie: Geneve is de neutrale plek op aarde waar je een vredesdeal moet maken, alles klopt er. Nu die timing nog, dat momentum. Dat is: wanneer gaan wij onze nationale troef inschakelen, de man die al jaren een slijmspoor als een slak achterlaat, overal waar hij is geweest? Ja, het is niet normaal, maar onze voormalige Premier Mark ‘ik heb er geen actieve herinnering aan’ Rutte, is de te timen factor die de vier jaar durende oorlog kan doen beëindigen. Niet Trump, maar Rutte. Hup Mark! Gooi je appeltje maar weg, dit wordt jouw nieuwe momentum, na de grandioze fêtering van Trump in Den Haag. Hup Hup Mark!…