Het blijft een rare kwibus, Donald Trump. De ene keer trekt hij zijn schouders op bij de dood van honderden mensen per dag zoals te Oekraïne, eenvoudigweg omdat die mensen zo ver weg wonen en hij persoonlijk niets met ze heeft. Een minuut later kan hij exploderen vanwege het overlijden van één gardist, neergeschoten door een migrant uit Afghanistan, nota bene iemand die de Amerikanen nog geholpen heeft in Afghanistan, de feitelijke reden waarom deze migrant met vrouw en vijf kinderen in de VS ‘asiel’ kreeg. Het was namelijk niet onwaarschijnlijk dat de Taliban hem plus gezin zou vermoorden, na de machtsovername door de Taliban in 2021 toen de VS Afghanistan verliet na het te zijn binnengevallen na 9-11. Ook al kun je er soms twijfels bij hebben, over de motieven waarom de VS hulp kreeg van Afghanen, het lijkt erop dat dit een prowesterse persoon was, zodat ik het te makkelijk vind om hem nu dan maar als terrorist te bestempelen, wat Trump doet, zijn bekende ‘zondebokken’ (als werkwoord)…

Zou er misschien iets anders met deze Afghaan aan de hand zijn geweest? Iets van psychische, traumatische orde? Wat niet meteen betekent dat je het moet goedpraten, maar enige inleving in deze unieke persoon (één van de meer dan 70.000 Afghanen die asiel hebben gekregen) zou op z’n plaats zijn. Wat Trump doet is disproportioneel politiek reageren: de grens gaat op slot voor alle Afghanen, het zijn allemaal god damn terrorists! Trump is, het was gister ook nog eens Thanksgiving, vervreemd van een middenweg, door het Openbaar Ministerie haar werk te laten doen en af te wachten wat er in de rechtbank voor conclusie wordt getrokken: is het een alleen of met anderen samenwerkende terrorist, of een betreurenswaardig geval van een getraumatiseerde oorlogsvluchteling? Ach, we hebben nog drie jaar te gaan met deze 47^ste President van de VS, dat worden meer dan duizend zware dagen…

Toch lijkt het ook wel wat op wat onze eigen regering heeft ‘geflikt’ met het niet naar Nederland halen van door de Taliban bedreigde tolken, die ons hielpen toen we in Afghanistan ‘speciale militaire operaties’ uitvoerden onder leiding van de VS. Het is voor mij hetzelfde laffe gedrag dat je niet opkomt voor je vrienden als die, na eerst jou flink uit de brand te hebben geholpen, om hulp vragen. En dat is geen hulp om het belastingformulier in te vullen, maar vanwege de terreur van het nieuwe regime, wetende dat de Taliban meedogenloos is met het om zeep helpen van wat in hun ogen collaborateurs zijn. Zeg maar vergelijkbaar wat wij na WOII deden met mensen die in de oorlog met de Duitsers heulden. Maar ja, de overheid is een instantie die het zich kennelijk kan permitteren met twee maten te meten. Maten, vrienden, kijk, daar is het woord weer. Tja, wat kun je anders van een rechtse, anti-migratieregering verwachten? Weinig, zulks is me wel gebleken. Het woord menselijkheid heeft een andere betekenis gekregen afgelopen jaren, waarbij zelfs een kom soep nog een poosje ter discussie stond…