Of Trump het er nu om doet, of dat het allemaal een ongelukkige samenloop van omstandigheden is, het zal uiteindelijk wel boven tafel komen. Ik heb het over de aanvallen op drugsboten in de Venezolaanse kustwateren. Nu blijkt dat bij een aanval op 2 september niet meteen alle opvarenden de dood vonden, zodat er nog een tweede, afrondende aanval is uitgevoerd. Dit moge misschien cru of wreed lijken, ik denk echter dat het een reguliere militaire klus is, om het werk goed te doen. Het werk goed doen betekent in dit specifieke geval: geen gevangenen maken. Kortom: geen overlevenden. Stel, je zit bijvoorbeeld in een ethische commissie over het nut van oorlog, het volgen van het internationale oorlogsrecht en dergelijke, dan kijk je heel anders naar wat hier is gebeurd. Maar ja, kun je het Trump kwalijk nemen om net zo rigoureus te handelen als de drugswereld omgaat met de kopers van hun producten, de duizenden dodelijke slachtoffers in de VS, de vaak hyperverslaafd gemaakte drugsgebruikers?…

Ik kan heel goed begrijpen dat er veel mensen zijn die het kamp kiezen van de ethiek en het nauwgezet volgen van het oorlogsrecht, dat je minder oog-om-oog moet zijn, dat je genade moet tonen, in ieder geval voor de betrokken koeriers, de transporteurs, de ‘kleine jongens’, die vaak veraf staan van de bron: de drugskartels en hun meedogenloze drugsbaronnen. Toch zit ik ermee in mijn maag, wat ik ervan mag of zelfs moet vinden. Enerzijds is het bewonderenswaardig dat Trump probeert de drugsvoorziening naar de VS een halt toe te brengen, alleen al als je kijkt naar de desastreuze gevolgen voor de duizenden slachtoffers, waar vervolgens vele duizenden mensen achter zitten, zoals familie en vrienden, die er allen door geraakt worden. Weegt zulks op tegen de nog geen honderd doden bij de aanvallen van het Amerikaanse leger? Ik neig ernaar om te zeggen dat de VS in haar recht staat grondig te werk te gaan, om geen enkele ruimte over te laten voor deze enorm grote criminele wereld der drugsbaronnen…

Het uitvergroten van kleine militaire acties, waar we hier toch echt over spreken (één boot per keer), zal altijd wel verkeerd gestreken plooien in een tafellaken opleveren. Tegelijkertijd had de VS er ook voor kunnen kiezen om de paar overlevenden van de eerste aanval op te pakken en in de VS te veroordelen. Naar de duurzaamheid der dingen kijkend, want zulke processen zijn geldverslindende mediacircussen, omdat de hele wereld erbij aanwezig zal willen zijn, kan ik toch ook het besluit van het leger begrijpen, dat ze liever de klus grondig en zo goedkoop mogelijk afronden (no survivors please). Dit moge een onmenselijke methode zijn, toch moet je het blijven afzetten tegen de onmenselijke strategieën van de drugswereld. En daar zit nu net de moeilijkheid, om de twee uitersten een soort van dialoog te laten aangaan met elkaar, zowel juridisch als qua ‘normen en waarden’…

Daarover gesproken, de politieke partij die in ons land vooral bekend is geworden qua ‘normen en waarden’, de fatsoensrakkers van het CDA, zou tezamen met de winnaar van de verkiezingen, D66, een soort van beknopt regeringsprogramma hebben opgesteld onder leiding van informateur Buma. Er wordt gezegd dat dit programma een serieus praatstuk is ter aansluiting van andere partijen, ter vorming van een meerderheidsregering. Ook zijn er geruchten dat het mogelijk een minderheidskabinet zou kunnen worden, met gedoogsteun vanuit de oppositie. Dit laatste omdat de pinnige akela van de VVD, Dilan Y-Z, stug blijft weigeren in één kabinet te zullen plaatsnemen als GL-PvdA ook aan boord is. Een kinderachtig, totaal onbegrijpelijk standpunt, omdat er een verantwoordelijkheid rust op de schouders van iedere partij met een flink aantal kiezers achter zich zoals de VVD, om indien mogelijk, daarbij redelijk- en billijkheid in acht nemend, een meerderheidskabinet te vormen in deze toch al zo moeilijke tijden…

Ik weet niet of het ooit eerder gebeurd is, de openlijke demonisering van een partij als de VVD jegens haar linker counterpart GL-PvdA. Want zo zie ik deze partijen: ze zitten grosso modo even ver van het ‘politieke midden’ af, en dus zouden ze elkaar moeten kunnen vinden, of op z’n minst begrijpen. Toch staat buiten kijf dat GL-PvdA geen problemen heeft samen met de VVD in een kabinet te stappen. Het blijft vreemd dat de VVD zo afzwerend aan haar ingenomen standpunt blijft haken. Je gaat bijna terugverlangen naar de milde liberaal Ed Nijpels, of naar de wat conservatievere maar ruimhartige Frits Bolkestein. Die zouden geen principiële bezwaren hebben tegen samenwerken met ‘links’ in een middenkabinet, hoogstens wat formeel tegensputteren. Maar ze zouden er wel voor open staan denk ik, zodat er wat te onderhandelen valt over VVD-standpunten. De huidige koers van de VVD is te Trumperig, te demoniserend, de ander wegzetten als totaal onacceptabel. Want politiek bedrijven blijft, of je het nu leuk vindt of niet, de duivelse compromissen maken die nodig zijn om het land aan de pruttel te houden…