Ik kan niet anders zeggen dan dat een artikel van de NOS over de al dan niet vermeende Venezolaanse drugssmokkel naar de VS meer vragen oproept dan het antwoorden verstrekt. Veel is en blijft onduidelijk, het lijkt voort te komen uit even zo vage bronnen die zich (lijken) bezig te houden met het in kaart brengen van de als geheim veronderstelde drugsroutes. Als onderzoeksjournalisten pogen smokkelroutes in kaart te brengen, verwacht je dat ze daarbij expliciet zijn, want nu lijkt het even veel of even weinig porties waarheid te bevatten als de beweringen van The Trump Administration. Vooral dat laatste lijken we ‘heel erg’ te vinden, zelfs in Trumps Republikeinse partij zijn er vraagtekens bij de rechtvaardigheid van het zonder pardon vernietigen van op drugsboten lijkende, wel duidelijk zichtbaar met pakketten volgestouwde speedboten, die met grote snelheid over de zeeën speeden. Toch is het evident dat de westerse afnemersmarkt, bestaande uit over het algemeen welvarende maatschappijen, gevoelig is voor drugsconsumptie…

Naar het waarom van deze consumptie lijkt het ook eerder stevig giswerk dan dat er feiten op tafel liggen. De grote vraag blijft: is de roep om drugs ontstaan vanuit het eenvoudig beschikbare aanbod van drugs, of is het beschikbaar komen van drugs ontstaan vanuit een grote consumentenvraag? Het zal wel een beetje van beide tegelijk zijn, zodat je mag aannemen dat drugsroutes pas worden opgezet door criminelen als er voldoende basis is voor een verdienmodel. Want de criminele drugswereld draait om het economische model van vraag en aanbod en van prijs en hoeveelheid. Zo beweren de in het artikel van de NOS genoemde journalisten dat er ook een royale samenwerking is binnen bijvoorbeeld de Venezolaanse overheid, die de smokkelroutes over land, naar de vertrekpunten richting buitenland toe, mogelijk maakt door een oogje dicht te knijpen, in ruil voor financiële renumeratie. De ene criminele daad lokt de andere uit, of zoiets…

Toch denk ik, hoe waanzinnig je soms Trumps aanpak van de drugsscene kunt vinden, dat hij geprezen moet worden voor het tot actie overgaan. Het vervelende is dat hij dan zelden de formele, op wetten en gebruiken gebaseerde manieren gebruikt, zodat je het gevoel krijgt dat hij het niet op een ‘nette manier’ aanpakt. Wat een ‘nette manier’ is kan nog van werelddeel tot werelddeel verschillen. Met de komst van Trump 2.0 naar The White House kun je stellen dat hij het steeds minder nauw neemt met wetten en gebruiken. Ik heb het zoal over het inzetten van ICE en de National Guard, het wegzetten van The Biden Administration als criminelen en corrupte krankzinnigen, het vrijlaten van The Capitol-bestormers, de erg gênante openlijke vrijages met Putin en Rusland, het aannemen van even zo gênante, peperdure cadeautjes (het Qatar-vliegtuigje), om er maar enkele te noemen. Met de komst van Trump 2.0, verrezen uit de as van de nog na smeulende Trump 1.0, is de wereld behoorlijk op z’n kop gezet. Met oude ‘normen en waarden’ die als sneeuw onder de zon zijn verdwenen, gaat de wereld steeds meer lijken op die van de jaren ’80 movie met ‘Arnie’, The Running Man. Een spannende en bij vlagen erg grappige film, naar de context van het verhaal kijkend, maar wel pijnlijk veel lijkend op de werkelijkheid waarin we thans verzeild zijn geraakt: die van Donald J. Trump, de lompe olifant die door de uit porselein bestaande wereld banjert, luid trompetterend en alles wat hem niet zint tot gruis vertrappend. Het is maar goed dat Trump 3.0 voorkomen wordt door de wet, al zal hij er alles aan doen om deze wet te tackelen met een nog ouder wetje, in het kader van nationaal belang of een andere bekende Trumpiaanse leugen…