Gister voerde de VS nog een ‘verwachte verrassingsaanval’ uit in Syrië. Dat was als vergelding voor een IS-aanval op Amerikaanse militairen afgelopen week: twee militairen en een tolk werden door IS-terroristen gedood. Het was dus niet een kwestie of maar wanneer de VS de oog-om-oog-clausule zou uitvoeren. ‘Wanneer’ was dus gister. Overigens een goede timing vanwege de vader-en-zoon-aanval vorige week te Australië op Bondi Beach, uitgevoerd door IS-sympathisanten. Zo heeft deze door religieuze waanzin gedreven terroristenorganisatie nog immer een trouwe aanhang, alsof we spreken van een beroemde voetbalclub die het ‘even’ niet zo goed doet in de competitie…

Het is prettig om te weten dat de VS nog steeds niet zover gesaneerd heeft op militaire kosten, dat ze zich niet meer uit de tent laten lokken door terroristische aanslagen op eigen burgers. Of ze dat zullen doen voor bevriende landen, als die de sigaar zijn, is moeilijk gissen. Trouwens, hebben ze nog wel wat je noemt echte vrienden? Moeten dit inmiddels geen ‘vrienden’ zijn? Er zijn meer landen in de wereld die graag echte vrienden willen zijn met Trump en de VS dan andersom. Trump wil alleen nog maar vriendjes zijn met landen die de VS handel opleveren, of een garantie geven op geopolitieke invloeden – dan wel knaken opleveren voor de familie Trump in privé (wat in Europa nog steeds als schandalig wordt ervaren)…

In eigen land viel min of meer, geheel verwacht, het politieke doek voor Landbouw-Minister Femke Wiersma. Na afloop van de voor haar tegenvallende Ministerraad, ze kreeg als het ware de deksel van de gierput tegen de neus geramd, werd ze geïnterviewd. Daar zagen we (of beter: in ieder geval zag ik) een buitengewoon verslagen Minister acteren, zonder noemenswaardige make-up (alleen die vreemde aangedikte wenkbrauwen). Zonder of met weinig make-up is Femke een totaal andere vrouw vind ik. Ik vond ook haar mond er vreemd uitzien, alsof ze net de botox room verliet na een sessie. Nu zal dat niet zo zijn vermoed ik, echter Femke zonder de bescherming van dik aangebrachte lippenstift en plamuur wordt meteen een andere vrouw…

Natuurlijk is dit niet echt, het lijkt alleen maar zo. Toch was dit het eerste wat me opviel, toen ze begon te praten. Ook leek ze een getergde indruk achter te laten, en toen ze daar op werd geattendeerd door de scherpe interviewer, weersprak ze dat met klem. Ze gaf ook aan kalm te zijn, wat ze naar eigen zeggen altijd is, in iedere denkbare situatie. Ikzelf had toch een andere indruk, alsof we naar een boerin keken die zojuist door een tsunami van stront omver was gespoeld en daar nu, na een douche, even van moest bijkomen. Perceptieve, cognitieve waarneming, ja, een prachtig iets, je kunt er alle kanten mee uit…