Het is als een langzaam-werkend gif in een mensenlijf: als het maar langzaam genoeg wordt ingespoten, met een in kleine stapjes opbouwende dosis, dan gaat het lichaam er in veel gevallen aan wennen. Zo is het ook met de portie gif die de 47ste President van de Verenigde Staten, Donald John Trump, de wereld in pompt. Als je maar lang genoeg roept dat Denemarken een onderdeel moet zijn van de VS, komt er vanuit de wereld steeds minder weerstand. Op enig moment is er een verzadigingspunt bereikt, en ga je ‘inzien’ dat Trump gelijk heeft, dat Denemarken (alsook een groot deel van de wereld) beter af is als dat eiland voortaan bij de VS hoort…
Ik zeg niet dat het in mijn brein precies zo werkt, toch is dit wat er een klein beetje gebeurt met mijn doorgaans kritische houding naar alles wat Trump zegt en doet, of juist niet zegt en niet doet (als hij juist wel iets moet zeggen of doen). Wat bij ondergetekende ook langzaam aan het veranderen is: mijn aanvankelijk lacherige, minachtende visie op deze impulsieve schreeuwer, deze patjepeeër die er niet voor terugdeinsde ‘grab them by the pussy’ te zeggen, opgenomen door een microfoontje waar Trump geen weet van had, deze lacherige minachting (ach ja joh, het is Trump maar die het zegt) begint voetje voor voetje te verschuiven naar een halve angst, dat ik, en met mij velen, er mogelijk helemaal naast hebben gezeten…
De man is veel gevaarlijker dan gedacht. We meenden dat alles wat hij zei maar sham was, een manier van hem om met zichzelf te pronken (stoere jongenstaal à la ‘grab’ – ouwe jongens en krentenbrood etc), dat achter deze als paradoxaal veronderstelde houding misschien wel helemaal niets verborgen zit: hij is helemaal echt, zuiver en puur. Als hij zegt dat hij Denemarken wil innemen, goedschiks of desnoods kwaadschiks, dan zet hij dit als super-prio op zijn toch al uitpuilende priolijst…
En het gaat gebeuren, linksom of rechtsom. In de tussentijd maakt hij zichzelf belachelijk door er leugens tegenaan te kletsten zoals: de Russen en Chinezen cirkelen reeds als vliegen rondom een koeienvlaai om Groenland heen, ze kunnen het eiland ieder moment binnenvallen, het zou een ramp zijn als de VS achter het net vist. Alsof Trump zoiets zou laten gebeuren. Het hele arsenaal halve en hele leugens wordt van stal gehaald om zijn verhaal luister bij te zetten. Hij rekent er gewoon op dat de wereld toch niet kan controleren of het waar is of niet…
En als de wereld het al gaat checken, heeft hij inmiddels weer tien of twintig nieuwe kreten de wereld in geroepen, die óók controle nodig hebben, of ze kloppen. Een slimme tactiek, ik kan er niets anders van zeggen. De wereld raakt er buiten adem van, van zijn ongehoord hoge politieke levenstempo, en dat nog wel voor een ‘ouwe lul’ van bijna tachtig (over vijf maanden al!). Wat een verschil in vitaliteit zeg met voorganger Sleepy Joe Biden. En dan hebben we het nog niet eens over zijn Foreign Chief, de nog niet zo lang geleden als een lulletje rozenwater door het leven gaande Cubaanse migrantenzoon: Marco Rubio…
Die in het verleden wat suffige, onzekere senator met toch ook weer een vrij grote bek (vaker het geval bij kleine mannetjes), heeft de geest van Trump nu helemaal te pakken: Hate and Fear! Dat is zijn motto geworden. Hij wil wraak nemen op zijn ‘vaderland’, Cuba. Dit soevereine land moet nu wat hem betreft als volgende slachtoffer onder de voet worden gelopen, om het daar aanwezige volk te bevrijden van de oude communistisch wurggreep van het verleden, tevens vanwege de huidige olie- en overige banden met Venezuela. Rubio heeft één groot voordeel: Cuba ligt voor de kust van Florida nabij Miami, waar hij al senator was. Ik vermoed dat hij zal denken: “This is a cup of tea, much easier than Greenland. This will be my finest moment”…