Het duurde even maar gister was hij toch weer present in het politieke straatbeeld der media. Mark Rutte liet van zich horen en deed precies wat hij moest doen: iets zeggen over de ontstane situatie te Groenland. Dat deed hij zonder de naam van de agressor te noemen: Donald Trump. Wat hij wel deed: melden dat de meest voor de hand liggende optie is dat we in NAVO-verband gaan zorgen voor de veiligheid van de VS. Dat is de beste oplossing voor dit inmiddels tot een dreigend landjepik van de VS verworden thema…
Rutte sprak gister in het EU-Parlement over de Groenlandse situatie. Je kon merken dat hij door sommige Parlementsleden met een scherpe knipoog werd aangepakt, zoals door een Vlaams lid: dat hij nu wel erg naar de pijpen danste van de VS, en of hij daar commentaar op wilde leveren. Rutte herhaalde eindeloos, met zijn sluwe grimas, dat hij als NAVO-SG nooit inhoudelijk commentaar geeft op politieke meningen van individuele lidstaten. Dit omdat Rutte staat voor de veiligheid van de Trans-Atlantische Verdragsorganisatie, niet voor het politieke beleid van deelnemende landen en diens individuen…
Rutte heeft goed nagedacht over wat hij wil en kan, en ook mag. Het ‘mogen’, zijn ‘speelruimte’, is verbonden aan de wil van het belangrijkste lid, de VS, in het bijzonder van haar baas, The Don. De NAVO zou er goed aan doen om het genetisch materiaal van Rutte veilig te stellen, om in de toekomst klonen van hem te kunnen maken als de ideale SG van de NAVO. Zelden is een NAVO-baas in zo’n warm bad terechtgekomen als onze voormalige jokkebrokkende MP. En dat nog wel voor een man die ik een jaar of tien geleden echt verafschuwde, als aalgladde Premier en boegbeeld van ‘Rechts Nederland Met Geld’…
Ja, het verstrijken van de tijd kan rare dingen doen met een mens. Of dat vandaag ook geldt voor de Deense Minister van Buitenlandse Zaken, Lars Løkke Rasmussen, als hij op bezoek gaat bij Rubio en Vance, om een dialoog te voeren over Groenland, laat zich eenvoudig raden. Wat mij betreft is het al een overwinning voor Rasmussen als ze hem ongedeerd laten gaan na het gesprek. Want voor hetzelfde geld heeft Trump bepaald dat hij moet worden gekidnapt, Maduro indachtig…
Nee, dat laatste is maar een grapje hoor. Toch is het opmerkelijk dat ik er überhaupt gedachten bij vorm, want zulks is beslist het geval. Je houdt tegenwoordig met zo goed als alles rekening, met een sinjeur als Trump. Je probeert hem als het ware bij te benen, probeert in zijn brein te kruipen en op te pikken welke abjecte truc hij nu weer uit de kast gaat trekken. Heb ik bij voormalige Presidenten van de VS nooit gehad, zelfs niet bij Trump 1.0, acht jaar geleden. Dit lijkt bijna een andere persoon te zijn geweest, die redelijk mild was in doen en laten. Het verlies van Biden heeft hem vermoedelijk ‘de schurkenkant’ opgeduwd, want veel meer dan een ordinaire boef is hij niet, lustig met nepotisme en andere afschuwelijke zaken strooiend, zoals de verheerlijking van zijn Ego, heeft hij in mijn ogen tot nu toe nauwelijks gedaan…
Vandaag begint de rechtszaak inzake Nexperia. Enkele maanden geleden was ik van mening dat dit een bedreigende situatie was, veroorzaakt door onze onnozele Minister van Economische Zaken Vincent Karremans. Die was zich wat mij betreft niet bewust van de grote implicaties die zijn ‘besluitje’ tot gevolg kon hebben. Toch, met de bekende clichématige ‘kennis van nu’, was het maar een druppeltje in een plasje water. De soep werd niet zo heet gegeten: Karremans deed wat extra druppeltjes water bij de wijn en de Chinezen gingen weer autochipjes leveren. Dat wat er is gebeurd in Venezuela, dan wel staat te gebeuren te Groenland en mogelijk te Iran, staat in geen verhouding tot het Nexperia-gefröbel van toen…
Natuurlijk zou China, als er wat hen betreft geen bevredigende voortgang wordt gemaakt met Nexperia, de boel globaal weer op slot kunnen doen. Toch kijk ik nu anders naar dit ‘probleem’, dat er wel is maar toch van een geheel andere orde is dan oorlog. De luxeproblemen van elektrische autorijders is van geen belang als we het afzetten tegen oorlogsdreigingen. Mogelijke werkeloosheid in de auto-industrie is ook van secundair belang. Vervelend, maar je komt er wel overheen. In mijn ruim zestigjarige bestaan op aarde is er nooit zoveel globale reuring geweest als sinds de 2de inauguratie van Donald J. Trump. Toch ben ik op een bepaalde manier tevreden dat ik dit alles mag ervaren, doorvoelen. Hoe vervelend de situatie ook is: je wil het voor geen goud missen…