Wat er vaak gebeurt met mij is het volgende. Nadat Donald Trump weer eens een kwestie snoeihard heeft gespeeld, met dreigend ‘dit’ of ‘dat’ de wereld te zullen aandoen, en hij later weer water bij de wijn doet zodat het toch wat meevalt – na zo’n hard gespeelde kwestie val ik steeds terug in een toestand van ‘het valt allemaal best mee met Trump, wat hebben we ons toch onterecht zorgen lopen maken’. Na ieder Trump-incident val ik terug in een soort vreemde melancholie…
Mogelijk kennen andere mensen dit niet, of misschien ook wel. Toch is het een cyclische ervaring, omdat Trump steeds weer zaken hard speelt met zijn tegenstanders, en dan later iets inbindt zodat alles weer min of meer koek en ei wordt. En toch, toch is het zo dat de wereld ietsje veranderd is na een Trump-incident, waarbij niet Trump maar de wereld de overduidelijke verliezer is. Verliezer waarvan? Nou, het is een soort wedloop, wie de machtigste persoon op aarde is: men staat bij het volgende Trumpincident niet met 1-0 achter maar met 3-0. De positie ten opzichte van Trump wordt er elke keer iets slechter op…
Los van dit alles is er in wezen één echte winnaar van de hele Groenland-Geschiedenis: de Secretaris-Generaal van de NAVO, de heer Mark Rutte, voormalig meervoudig Minister-President van het Koninkrijk der Nederlanden en in die hoedanigheid ook jokkebrokkend voor wat betreft zijn wel of niet over Pieter Omtzigt, ‘functie elders’, te hebben gesproken, waar hij over zei er geen actieve herinnering aan te hebben. Een prachtig staaltje aalgladde glibberigheid was dat, een kwaliteit die hem nu als een handschoen past, om adequaat om te kunnen gaan met Collega-Aal en Glibber-Koning Donald Trump…
Ik voel er niet eens een reguliere dubbelheid bij, het is een meervoudige, multiple megadubbelheid die ik ervaar bij de acteerkwaliteiten van goochelaar Rutte. Toch valt niet te ontkennen dat hij dit Trump-varkentje geweldig goed heeft gewassen en droogwreven, tot op de kleinste haartjes droog-geföhnd. Je vraagt je af hoe lang dit nog goed kan gaan, kijkend naar het humeurige, volatiele sujet Trump. Ik denk dat hij, zijn bekende handelsmerk, nog terug gaat komen op de huidige Groenlandafspraken, want zijn alle kanten uitvliegende brein zal beslist ergens nog een klein winstje zien om te behalen – geen gêne staat hem in de weg om dit laatste minisuccesje te verzilveren…
Als ik Trump zie overvalt mij onmiddellijk een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Een gevoel dat Trump niet kent. Zal hij nooit gehad hebben denk ik. Trump staat synoniem voor de olifant die heel zijn leven lang al porseleinkasten ‘crasht’ met zijn klossende poten. Daarbij hoor ik het geluid van een luid ‘trumpetterend’ beest met wild flapperende oren en een opgestoken slurf (trunk). De Afrikaanse Olifant, niet de bescheidener Indische. Bescheidenheid, een hem volslagen onbekend woord. Ja, de wereld zit maar mooi nog drie jaar met deze gêneloze lompe boer opgescheept (diepe zucht van ondergetekende)…