Vandaag is alweer, gelukkig maar, de laatste dag van januari. Morgen begint de voorzichtige aanloop naar de lente, die wat mij betreft liever vandaag dan morgen van start mag gaan – ik ben klaar met sneeuw en ijs en de nare oostenwind. Soms haal ik in de winter troost uit het lezen van de papieren Volkskrant, die hier op de zaterdagochtend reeds vroeg in de ouderwetse groene brievenbus wordt gestopt door een ‘autobezorger’. Zulks is normaal in de buitengebieden van deze BBB-provincie. Daar is geen boerenpummel nog te porren om de krantbezorging per fiets te doen, hij kruipt nog liever op de trekker…

Binnenkort zien we weer volop boerenpummels op trekkers, als het agrarische activistische tuig van ons land gaat protesteren tegen alle nog te nemen besluiten van (minderheids-)Kabinet Jetten I. Want zo zal de ongehoord opportunistische Robbie Jetten denken: ik ga beginnen aan een lange reeks van kabinetten, zoals Rutte (IV) deed, en Balkenende (IV) en Kok (II), om wat ‘geesten uit een ver verleden’ te noemen. Balkende zat nooit een kabinetsperiode uit, Rutte twee keer niet. Zal het opportunisme van Jetten ervoor zorgen dat hij minstens vier maal de hele rit wil uitzitten? Ja, denk ik, hij zal dit nu nog denken, in zijn ongebreidelde, niet door enige concrete ervaring als baas van het land gehinderde naïveteit…

Dit is wel the magic word dat wat mij betreft rondzingt in de media and elsewhere: naïveteit, tegen beter weten in het gevecht aangaan met de wild stromende bergrivier (= de oppositie). De Pruik verklaarde gister Jetten I de oorlog, hij zal alles in het werk stellen om maximaal oppositie te voeren, zei hij. Ja, duidelijker kun je het niet stellen, laat dat maar aan De Pruik over, snoeiharde taal uiten. Overigens, ik vind dat hij best een keer zou mogen opdraven in de Taalstaat op de zaterdagochtend, want hij heeft, of je het nu leuk vindt of niet, gezorgd voor een permanente verandering van de staat der spreektaal…

Vandaag in het Volkskrant Magazine: een door een slang (python) omwikkelde Ellen ten Damme. Ze staat, wat mij betreft, net even iets te uitdagend op de cover van dit magazine. Wat een binnenkomer bij het doorgaans wat suffige VK-lezerspubliek met een sensueel poserende 58-jarige (!) zangeres, danseres en actrice. Ik wist niet dat zij ooit meedeed aan het Duitse Songfestival met een liedje dat aanvankelijk Plattgefickt heette. Een door Udo Lindenberg geschreven Liedchen. Later, want anders zou haar deelname geschrapt worden, heette het Plattgelickt. Tja, denk ik dan, had dan beter je keutel ingetrokken, dat is stoerder…

Want stoer zijn, dit woord omringt Ellen ten Damme wel, als een slang. Ze wil met die slang haar waardering uitdrukken voor Medusa, de Griekse Godin. Een godin. Zo ziet ze zichzelf, als een godin. Beetje over the top wat mij betreft. Ze adoreert Björk, Kate Bush en Nina Hagen, zegt ze. Drie wat mij betreft totaal verschillende dames van het internationale poppodium. Het betekent denk ik dat Ellen zichzelf als een zeer versatiel wezen ziet, wat ik kan beamen…

Want: ik woonde ooit een concert van haar bij in de Heerlense schouwburg. Uitgenodigd door een Limburgs advocatenkantoor. Met grote weerstand liet ik me overhalen, want men verzekerde me dat er zowel vooraf, als achteraf, een ernstige hoeveelheid drankjes voorzien was, plus gourmand-achtige snacks van een goede cateraar. Het mooie was dat ik weer thuis voor de deur zou worden afgezet. En dus ging ik mee. Het werd één van de meest verrassende concertuitjes van mijn leven, want het was verdomde goed wat de mij vrijwel onbekende mevrouw ten Damme daar op het grote podium opvoerde!…

Het moet wel gezegd worden: ik was niet meteen haar belangrijkste fan, maar had wel grote waardering voor haar artistieke en muzikale veelzijdigheid. Terug naar het magazine. Als (heterofiele – mag dat woord eigenlijk nog?) man kijk je ook naar het bijna naakte lichaam van deze 58-jarige. Je weet: de boel is zwaar geretoucheerd, zo gaat dat tegenwoordig als de foto’s door de MAC worden gehaald. Ook dacht ik het volgende: “Hello, mummy”. Dat zijn de woorden die Hugh Grant uitspreekt in zijn rol als Daniel Cleaver als hij de “absolutely enormous pants” eerst voelt en dan visueel in beeld krijgt, die Bridget Jones draagt op hun eerste avondje rollebollen…

Die “absolutely enormous pants” heeft Ellen ook aan op de foto’s. Of, nou ja, misschien net één maatje kleiner dan. Het is echt belachelijk dat ik aan Bridget Jones moest denken. Toch gebeurde het. Hoe ons brein werkt zal misschien nooit helemaal worden opgelost. Ook moest ik denken aan Patricia Paay, die op haar 60^ste nog voor Playboy poseerde. Hele legers mannen kochten dat magazine (ik niet), het was het eerste Nederlandstalige nummer. Maar goed, geheel naakt is toch wat anders dan in grote Unterhose met een klein bh-tje, aangevuld met python en een sliertig, Penney de Jager-achtig kledingstuk. Aan háár moest ik ook denken toen ik indertijd, teut van de inleidende apéro’s, naar de wild dansende Ellen keek in het fraaie Heerlense theater. Wat een regenachtige zaterdag in januari allemaal (niet) voor beelden kan oproepen, poeh zeg!…