De wereld kijkt met ingehouden adem toe wat er gaat gebeuren in en nabij Iran. Er zijn meerdere invalshoeken. Zo is er de angst dat de Iraanse regering verdergaat met het neerslaan van demonstraties, alsook het fusilleren van burgers, tegenstanders van het regime. Een andere angst is dat de VS, met haar armada aan oorlogsschepen en vliegtuigen, op enig moment à la Venezuela, Syrië, Jemen etc, ‘iets’ gaat doen. Het geduld van Trump is doorgaans van zodanig korte duur, dat hij zegt: fuck you!, nu is het genoeg geweest…

Een derde angst is dat de momenteel gevoerde gesprekken tussen de VS en Iran, die volgens Trumps eigen woorden intensief zijn en naar zijn hoop toch iets gaan opleveren, door de VS worden afgeblazen en door Trump worden gediskwalificeerd als waardeloos, omdat “those God damn Iranian muslim fanatics op geen enkele wijze water bij de wijn willen doen, niet bereid zijn tot het doen van concessies die wij (de VS) vragen”. Met als grotere doel: rust in het land, alsook in de regio. Want daar heeft Iran al mee gedreigd: als de VS de eerste stap zet tot militaire actie, activeert Iran de regio, althans zo begreep ik het, om Iran te ondersteunen, wat dit ook moge betekenen…

Nu moet je ook zulke uitspraken van Iran – die altijd de VS terugbetalen met gelijke verbale munt – met een korreltje zout nemen. Zoals we al kennen van buurland Irak gedurende de laatste maanden van ‘Sad Damn Houssain’, want we hadden indertijd te maken met de wonderbaarlijke woordkunstenaar en publieke held (ook in het westen) Mohammed Saïd al-Sahaf, de mond van ‘Sad Damn’. Daarbij leg ik altijd een speelse link naar ‘The Mouth of Sauron’, zoals we die kennen in het The Lord of the Rings-epos. Enfin, ik moet mezelf niet laten afleiden, sorry daarvoor…

Het is een gegeven dat op veel plaatsen in de wereld politiek wordt gedreven op basis van religieuze overtuigingen. We zien het in de Moslimwereld, maar ook in de VS, kijk maar naar de door christelijke beginselen gedreven J.D. Vance, Trumps Vice. Ik vind het altijd gevaarlijk als er ergens ‘in the name of God, Allah and so on’ wordt gehandeld. Juist vanwege overtuigingen die zijn gebaseerd op een geloof, op geloven dat er een God of Schepper bestaat, terwijl er nog nooit feitelijke bewijzen voor zijn geleverd dat het echt zo is, worden overtuigingen veelal principes, waartegen het moeilijk debatteren is…

De oorlog die Trump voert in grote delen van de wereld tegen verdovende middelen, zijn War on Drugs, voeren wij hier in ons land in het klein, met redelijk succes zo lijkt het. Onlangs kwamen we 5.000 kilogram cocaïne uit Ecuador op het spoor (straatwaarde 250 miljoen piek!), gister of eergister vond onze douane 463 pakketjes cocaïne van een kilogram uit Peru. Beide onderscheppingen betroffen spul dat onderweg was naar een bedrijf te Moerdijk. Deze naam duikt vaak op de laatste tijd in verband met onderschepte drugs, maar de bedrijven zouden er niets mee te maken hebben. Even goed, ik ben blij dat wij zo ook een steentje kunnen bijdragen aan ‘onze’ War on Drugs…

In de tussentijd hebben we toch allemaal boter op onze hoofden. Want jongeren en ouderen in onze maatschappij, zien het gebruik van cocaïne en andere middelen als een legitieme wijze van ontspannen, behorend bij ons nationale welzijn. Het wordt als een recht gezien dat we zelf kunnen beslissen of we een avondje gaan kicken met een snuifje cocaïne, of niet. ‘Niet’ betekent dan vaak dat we zo’n party-avond besluiten in te gaan met andere bewustzijnsverruimende middelen, of dat we toch voor de klassiekers gaan: een krat bier of een fles wodka met een pak jus of fles cola…

Door een andere bril kijkend: je kunt het de drugskartels niet eens kwalijk nemen dat ze ons bevoorraden met door onszelf gewenste supplies. Linksom, of anders rechtsom: door onze welzijnssmacht naar drugs ontstaat er een markt van vraag en aanbod. De ironie is dat de mate van welvaart positief lijkt te correleren met het drugsgebruik. Hoe hoger de welvaart van een land, hoe hoger het gebruik. En dus hoe groter de toestroom van supplies. Ik maak een draai van 180 graden naar de VS: Trumps War on Drugs is zo gek nog niet. Maar zonder transparant te zijn speedbootjes met pakketjes erop liquideren, gaat me te ver. Al waardeer ik het signaal dat hij afgeeft: enough is enough!…