Het is uiteindelijk toch gebeurd, terwijl men vandaag de diplomatieke gesprekken zou oppakken. De VS heeft de aanval ingezet op Iran, tezamen met haar trouwe ‘loonwerker’ Israël, want er was een buitenkansje gekomen omdat men wist waar de inmiddels aan flarden gebombardeerde Ayatollah Khamenei zich op enig moment zou bevinden, hadden smart guys in intel cells uitgevogeld. Dáár ben ik vooral boos om, omdat men nog in een diplomatieke fase zat. Het maakt de VS, met haar volatiele President Trump, een zeer onbetrouwbare partij…

Trump zegt dat alles gerechtvaardigd is. Het is zijn goedpraten om te verdoezelen dat hij onbetrouwbaar is, en dat Iran hem weinig interesseert, anders dan dat het geopolitieke opportuniteiten biedt. Het kernprogramma zal hem een rotzorg zijn denk ik, ook de regime change zal hem koud laten. Wat hij werkelijk wil is the oil business veilig stellen, alsook zijn corrupte vriendjes in de oliesjeikstaatjes verlossen van die nare Straat van Hormuz, die door Iran wordt gedomineerd en een blokkade kan opleveren in de doorstroom van olietankers. En dat is niet goed voor de prijzen aan de Amerikaanse benzinepomp…

Trump heeft een nogal eenzijdige bril op, die vooral naar binnen gericht is, naar de VS toe. Om dit te optimaliseren bemoeit hij zich werkelijk met alles in de buitenwereld, ook al had hij beloofd niet langer die vervelende politieagent te zullen spelen. Er is afkeurend gebrom binnen zijn Republikeinse partij, maar daar zal hij mee afrekenen. Interne tegengeluiden zullen eerst op subtiele en als dit niet lukt minder subtiele wijze monddood worden gemaakt. De terreur van de autocraat in volle glorie!…

Ik weet dat ik soms anders dan de gemiddelde persoon kijk naar wat er gaande is in het Midden-Oosten. Dat mag vind ik, iedereen mag ervan vinden wat hij-zij-het wil. In ons land van ‘centjes en nog eens centjes’ spreken wij eerst over de dreiging van toenemende olieprijzen, zodat ons autorijden duurder wordt. Wat er in werkelijkheid gebeurt ‘op de grond’ in Iran en omringende landen, daar trekken we de schouders wat bij op, we kijken dan de andere kant uit, zoals naar onze tuin, waar de lente is uitgebroken, en piekeren ons suf of we misschien bij het tuincentrum nog nieuwe (in pesticiden gedrenkte) plantjes moeten gaan kopen…

Toen ik zaterdagochtend hoorde van de aanval, dacht ik: nee toch, alweer zo’n vuile oorlog van de bemoeizuchtige VS. Ze hebben zich eenzijdig, zonder bericht, teruggetrokken uit de diplomatieke onderhandelingen, want het was dit buitenkansje om Khamenei te kunnen killen, wat altijd wel een slok op een borrel scheelt. Ik vermoed dat Trump uit was op een succesje, want het steekt hem nog dagelijks dat ‘die asshole van een Obama’ de dood van Osama ‘Geronimo’ Bin Laden op zijn conto heeft mogen schrijven, en George Bush Junior de gevangenneming van Sad Damn Houssain…

Nu kan Trump zeggen dat hij, en niemand anders, de dood van de religieuze leider van Iran mag graveren in zijn toch al glorieuze, met een flinke portie snoeverij opgedofte annalen van All Time Best Prez. De motieven van Trump zijn zo onvoorspelbaar, dat ik geen enkele analyse van zijn gedrag afdoe als onzin. Wie weet is er wel ergens een vrouw in Iran of Irak of Oman of Bahrein, waar hij heimelijk verliefd op is, aan wie hij pocherig heeft gezegd, na een Champagnebad en een wip, dat hij Iran gaat aanvallen, op ‘die en die dag’, en dat hij dat voor háár doet. Ja, je kunt zulks niet uitsluiten. Alles is mogelijk met Mister T, zelfs het onmogelijke…