In enkele dagen kunnen er serieus dingen in de wereld veranderen. Nu de partiële tijdelijke vrede tussen enerzijds de VS en Israël en anderzijds Iran voor een periode van 14 dagen is overeengekomen, zien we meteen de effecten op bijvoorbeeld de economie, maar ook op de gemoedstoestand van de landen die zich veilig achten voor deze oorlog, zoals ons land. Verder is voor de drie vechtjassen van groot belang: de overwinning kunnen claimen. Dat heeft dan ook iedereen breeduit gedaan, ter bevrediging van de macht-zuigende Ego’s der leiders…

Gister was Mark Rutte bij Trump op de koffie. Na de gebruikelijke dijenkletsers, joviale populistenkreten en uitingen van wederzijdse vriendschap etc, is Rutte vertrokken zonder een heldere boodschap over het voortbestaan van de NAVO, inclusief de VS. Je weet dat als Rutte iets positiefs mag melden van Trump, ik bedoel als er geen Amerikaans embargo zit op de inhoud van het gesprek, dat hij niet zal nalaten dat he and his vriend Trump a great talk hadden, dat de NAVO een gespreid bedje is enzovoorts. Nu hij dat niet doet, want hij is erg gereserveerd, weet je dat hij en zijn geel-oranjeharige buddy geen goed gesprek hadden, in de zin dat het positief is voor de NAVO…

Daar moeten we het dan mee doen. Toch veren de beurzen als stuiterballen op, net zo soepel zakken de prijzen per olievat in de oil business. Jammer genoeg gaan we dat aan de pomp veel later merken, omdat dit nu eenmaal het gedrag is van olieproducenten: bij stijgende prijzen nemen ze direct hun winsten, bij zakkende prijzen treuzelen ze eindeloos om de extra winsten in kleine stapjes, traag als een slak, af te bouwen. Het is 100% voorspelbaar hoe deze markten bewegen: snel als een Olympisch kampioen op de 100 meter sprint als prijzen stijgen, traag als een ultraloper als de prijzen zakken. De naakte waarheid is nooit prettig voor de gemiddelde consument. Wij zitten liever veilig en warm opgeborgen in onze cocons…

De betrouwbare media (wat dat ook moge zijn) zeggen dat het een wankel bestand is, waarover flinke meningsverschillen zijn. Iran heeft de Straat van Hormuz weer afgesloten omdat Israël hun in mijn ogen sadistische, haatvolle bombardementen op Libanon verder opvoert, de ergste in jaren. Ik kan begrijpen dat Iran denkt: zo gaat het niet, een staakt-het-vuren moet een staakt-het-vuren zijn. Iran kan ook zeggen: dan blijven wij ook de oliesjeikstaatjes aanvallen, nu Israël Libanon met de grond gelijk maakt. Israël is ziek geworden, het is afgrijselijk dat ze hun emoties niet in bedwang kunnen houden. Walgelijk ‘gewoon’…