Vandaag mag onze Koning weer zijn favoriete Koningsdagactiviteit ontplooien: spijkerpoepen! Gevolgd door koekhappen en meer van zulke gesellige volksspelletjes, die hij als kind heeft moeten ontberen, onder het ijzeren regime van Ma Trix, terwijl Pa Claus juist wel wilde dat hij wat losser mocht zijn, echter moeders protocollen verboden dit. Het resultaat is Willems kinderlijk-fanatieke deelname aan platte spelletjes. Onze Koninklijke Familie is vandaag te Dokkum aanwezig om zich te laten fêteren op dat wat hen voor de voeten wordt gegooid. Dit alles in een toenemende populariteit van WA: van 47% naar 53% vertrouwen, volgens Ipsos I&O…
Het rapportcijfer (dat is weer iets heel anders) is een 6,9 (status quo), terwijl Máxima alweer iets hoger scoort. Vanochtend op de radio al een terugblik op WA’s deelname aan de Elfstedentocht van 1986, als ene W.A. van Buren. Dat vind ik nog steeds zijn grootste wapenfeit, ooit als een bierweddenschap ontstaan, toen vrinden zeiden dat hij dit niet kon, de tocht uitrijden werd bedoeld. Hij logenstrafte dit toch maar mooi, met het vadsige studentenlijf van ‘m, dat eigenlijk nooit meer helemaal is verdwijnen. Zijn gevecht tegen de kilootjes van het baby- dan wel studentenvet bestaat nog steeds. Ik heb respect voor dit gevecht…
Verder heb ik niet zo heel veel respect voor ‘m, omdat onder dit alles toch ook de egoïstische Koning schuilgaat, die meent meer privileges te hebben dan ‘gewone burgers’. Nu is dat, op basis van zijn erfelijke rechten (en plichten), ook feitelijk zo, dat hij leeft op basis van allerlei privileges. Zoals: knaken verdienen zonder er echt voor te hoeven werken, vrijstelling voor wat betreft de loonbelasting, snoepreisjes in de winter naar warme oorden, de acceptatie van ons volk dat hij mag leven zonder in het bezit te zijn van sociale voelsprieten (zie de covid-blunders, Griekse toestanden, jachttaferelen en subsidies, zeilboten) etc…
Dan het gedoe tussen Iran en de VS. Er is inmiddels sprake van een officieel Zwarte Pietenbeleid. Want eerder gaf de VS zo’n beetje alle schuld aan Iran voor wat betreft het weinig concreet worden van vorderingen op het gebied der eisen van de VS, maar nu geeft ook Iran de schuld aan de VS voor het mislukken, met name doordat de VS niet eerst wil toestemmen met het opheffen van de blokkade van de Straat van Hormuz. Het is bekend dat de twee landen een nogal opgeblazen strategie hebben met betrekking tot het niet willen toegeven op de voorliggende eisen en wensen van de ander. De Iraanse Minister van BuZa, Aragchi, vandaag op bezoek bij Putin, heeft namens Iran officieel het beschuldigende vingertje naar de VS opgestoken…
Het is onduidelijk hoe Trump, net bekomen van de poging tot een aanslag op zijn leven, op het gegeven reageert dat Aragchi bij Putin is. Omdat Trump niet onder stoelen of banken steekt dat hij Putin een warm hart toedraagt, kan het twee kanten uitgaan: gaat-ie het begrijpelijk vinden dat het gebeurt, of gaat-ie in zijn wiek geschoten zijn, voortkomend uit afgunst en jaloezie, dat Aragchi zijn vriend probeert weg te kapen? Omdat je het nooit weet met Trump, en hij zomaar zou kunnen opschalen qua agressie vanwege de aanslag van een inwoner van de staat California, weet ik het even niet. Niemand weet het, alleen Trump. En dat maakt deze mad man zo onbetrouwbaar, het kenmerk van mad men…