Er zit enige beweging in de oorlog die de VS en Israël hebben ontketend in Iran. Ja, we moeten het beestje wel bij de naam blijven noemen, wie de agressor was en is. Gister bracht Iran een bericht naar buiten dat er een concept-vredesverdrag was, wat meteen werd ontkend door de VS. Meestal gebeurt dit andersom: de VS zeggen dat er bijna een akkoord is en Iran spreekt dit tegen. Zulks zou, het gedrag aan beide kanten, te maken hebben met enerzijds trots en anderzijds niet willen onderdoen voor ‘de ander’. Gister voerden de VS een aanval uit op havenstad Bandar Abbas, om zogezegd een raketlanceerbasis uit te schakelen…

Het antwoord van Iran liet niet lang op zich wachten: met drones vielen ze een Amerikaanse legerbasis aan te Koeweit. De uitleg bij de aanval van de VS was dat hun aanval nodig was omdat Amerikaanse strijdkrachten gevaar liepen, en dit als een soort van ‘corrigerende tik’ op ‘het kind’ Iran gezien moet worden. Het is ronduit opmerkelijk dat de VS, onmiddellijk na zo’n ‘corrigerende tik’, een verklaring afgeven dat deze ‘tik’ geen belemmering is voor de vredesgesprekken. Dit fenomeen kunnen we nu al voor de vierde of vijfde keer waarnemen. Opmerkelijk!…

Iran zei dat het concept onder meer een passage bevat die inhoudt dat Iran, samen met Oman, ervoor gaat zorgen dat de Straat van Hormuz open gaat en correct wordt beheerd. Trump meteen in zijn wiek geschoten: hij toetert dat Oman, dat door de VS als een belangrijke handelspartner wordt gezien, het niet in zijn hoofd moet halen eenzijdig met Iran afspraken te maken. Ja, ook al opmerkelijk: met de ene boevenstaat (Oman), doet Trump graag zaken, met weer andere dito staten verkeert hij in een permanente staat van oorlog. Hij zei ook over Oman dat als ze niet luisteren, hij Oman zal opblazen…

Ja, zo doen moderne usurpators dat. Dreigen met oorlog, als een bevriende gesprekspartner, nog aan tafel gezeten, niet wil instemmen met de luimen van de usurpator – vaak betreft dit de persoon Trump, maar ook Putin is een uitstekende kandidaat voor de fraaie titel ‘moderne usurpator’. En zo zijn daar nog eenvoudig enkele namen aan toe te voegen, tien vingers zijn snel gevuld. Ach, Trump zit tot aan zijn nek in de spreekwoordelijke shit, en het is algemeen bekend dat men, in zo’n situatie, rare bokkensprongen kan maken. Tel dit op bij het toch al erg volatiele karakter van Trump, en je hebt een zeer explosief mengsel aan je fiets hangen, de wereld weet er maar geen raad mee…

Nou ja, Iran lijkt er toch nog redelijk mee uit te voeten te komen. Het land dat, was Trumps verwachting, binnen een week op de knieën zou worden gedwongen, zodat het volk het zou kunnen overnemen. Ja, daar heeft hij de plank toch aardig misgeslagen, en is het aan zijn koppigheid te danken dat hij weigert hier ook maar iets van toe te geven, dat het een grove presidentiële inschattingsfout was – ik zeg presidentieel, want het is onvoorstelbaar dat de militaire leiding hem niet heeft gewaarschuwd voor al te volatiele, acrobatische oorlogsdriften, drijvend op zijn ongekende narcistische trots en ‘heilige overtuiging’ grip te hebben op mens en materie, zoals de Bijbelse God van weleer. Ja, ik zucht nog maar eens een keer diep…