Gut gut, onze voelbaljongetjes zijn verslagen door onze voormalige ‘ondersteunende troepen’, toen de Marokkaanse migranten nog gastarbeiders heetten. Nou ja, gastvrij hebben we ze nooit echt behandeld, ik denk dat ze daarom afgelopen nacht een diep emotionele overwinning hebben behaald op onze verwende kaaskopse voetbalboys, waar trouwens ook heel wat kinderen en kleinkinderen van voormalige gastarbeiders bij zijn, aangevuld met heel wat slavenachterkleinkinderen. Het is de ingewikkelde, meervoudige tragiek van ons land: dat we, als we alleen onze white native spelers inzetten, niet veel meer voorstellen dan een Luxemburg of Andorra. Ik haal daar grote voldoening uit, want voetbal zegt me in het geheel niets, het is een diep zieke sport, vertegenwoordigd door een dwaze megalomane vriend van Trump die aan de knoppen draait…

Uiteindelijk zal alle gelul in de media wel verstommen, nu ons nationale balletje-tik-team op vakantie mag. Let wel, dat zijn geen billige vakanties zoals u en ik die hebben, maar tienduizenden euro’s kostende, weinig duurzame, verkwistende verwennerijen in Dubai of op een voormalig Frans atol, als compensatie voor het sportieve falen. Het allermooiste van alles zou zijn als later blijkt dat Marokko de finale haalt, zodat we alweer praatjes gaan krijgen, dat als we Marokko niet hadden ontmoet bij de laatste 32, we ook in de finale zouden hebben gestaan. Zulke drogredeneringen, daar zijn we nogal ervaren in, omdat we al zo vaak net naast de bloemen hebben gegrepen. Ja, 1974 en 1978, das war einmal. En ‘88 dan? Ja, dat was echt de enige keer, een EK, geen WK…

Het is ook nog eens erg goed voor onze arbeidsproductiviteit, zeg maar het niet-Marokkaanse deel, want nu kunnen we weer ‘gewoon’ naar ons werk zonder dikke wallen onder de ogen. Misschien een tikkeltje chagrijnig, maar we kunnen ons normale leven weer oppikken. Gelukkig, denk ik dan, begint komende zaterdag de Tour de France, de duizendmaal of meer heroïscher sport dan balletje-tik, waar ik erg naar uitkijk. De inspanningen die wielrenners in de TdF moeten leveren, zijn niet te vergelijken met die soms twee maal per week ‘twee maal drie kwartier’ de bal wat ongeïnteresseerd rond-trappen, onze specialiteit, verdedigen tot we een ons wegen. Het wordt tijd dat ultraverdediger Koeman de plaat poetst, kennelijk is zijn chemie uitgewerkt. Dan zijn we eindelijk van die in slow-motion pratende man verlost…

Ja, gelukkig heb ik geen verstand van voetballen, ik geef het meteen toe. Het steekt ook schril af tegen de echt belangrijke gebeurtenissen in de wereld, zoals het aardbevingsdrama te Venezuela en de ja-nee-ja-of-toch-niet-oorlog te Iran. Het is opmerkelijk dat Trump zich relatief koest houdt, nu in de VS, Canada en Mexico dat energieverslindende, meest on-duurzame sporttoernooi ter wereld plaatsvindt. Het lijkt erop alsof hij, eenmaal tachtig jaar oud, een versnelling lager is gaan rijden, vanwege een oververhitte motor of iets dergelijks. Het zou wat zijn, als hij zijn tweede vierjaarstermijn niet kan afmaken vanwege medische malheur, en we mogen ervaren hoe zijn secondant J.D. het gaat doen. Er zijn mensen die denken dat Vance nog veel erger is…

Misschien wel, misschien ook niet. Of het veel uitmaakt? Niemand die het weet hoe het uitpakt, als Trump eenmaal achter de geraniums zit en driftig zijn als President binnen-geharkte miljarden telt die hij middels zijn aangewende presidentiële macht heeft ‘verdiend’. Of hij als een gelukkig mens gaat sterven? Niemand die het weet. Wel gaat hij rijk sterven. Je mag verwachten dat hij met de Amerikaanse Fiscus allang dealtjes heeft gemaakt over de successie en doorgifte van zijn geroofde vermogen aan zijn kinderen. In de VS hoor je er niemand over, het lijkt daar normaal te zijn. Als Jetten hier in ons land ten onrechte een bonnetje van tien piek declareert, zijn de rapen gaar en protesteert extreemrechts dat Jetten een crimineel is en weg moet. Ja, het kan verkeren in de wereld…