Zojuist zei een vrouw, geïnterviewd op Radio 1 over de gevolgen van de aardbeving te Venezuela: “Een safetynet, die is er niet meer”. Op het eerste oog zullen veel mensen zeggen: “Wat is daar mis mee, met deze zin?” Nou, mijn antwoord is als volgt: onze taal verloedert, want wij weten kennelijk niet meer dat safetynet onzijdig is, ‘het’ net, zodat je niet ‘die’ maar ‘dat’ moet zeggen. Er zijn steeds minder mensen die weten hoe dit moet, hoe het zit, men zegt maar wat. Het lijkt wel op ondergetekende die, als hij Duits moet praten, de naamvallen door elkaar haalt. Maar ja, dat is een vreemde taal, wat ik bedoel is dat Nederlanders steeds minder goed Nederlands spreken…
Nu is zulks geen verrassing, deze geluiden vernemen we al jaren vanuit basis- en middelbare scholen: we zijn steeds minder goed in de beheersing van onze moedertaal. Ik luister vrij veel naar de radio en ook zie ik menig nieuwsitem op tv en online, en uiteraard heb je zo ook diverse contacten met andere mensen. Het valt me steeds meer op dat wij het verschil tussen mannelijke en vrouwelijke woorden niet kennen, afgezet tegen onzijdige, en er dan in de vervoegingsverwijzen maar op los fantaseren. “Het weer, ja die wordt vandaag wat minder”. Het gaat overigens vooral fout als een mannelijk of vrouwelijk woord wordt gebruikt, niet andersom. We zeggen niet: “De fiets, dat staat nog in het fietsenhok”…
Mogelijk ben ik een taalzeikerd. Het kan ook komen omdat ik een blauwe maandag Nederlands heb gestudeerd (niet afgemaakt, Nathalie van Berkel indachtig). Ja, de taal en het correcte gebruik ervan, het gaat me aan het hart. Waar taal er weinig toe doet, is bijvoorbeeld als er ergens een oorlog is, zoals te Iran e.o.. Ja, de taal van de leiders kan ertoe doen, hoe ze bijvoorbeeld aan volk en achterban uitleggen wat ze hebben gedaan. De VS lijkt er een propagandamachine voor te hebben opgetuigd, want dagelijks kunnen we tot in detail, in keurige bewoordingen, vernemen wat er afgelopen nacht is gebeurd, welke doelen men te Iran heeft geraakt. Daartegenover staat, de aanvallen van Iran op omringende landen, dat je steeds vaker reacties van militaire experts hoort die luiden: het is onmogelijk dat Iran, op eigen kracht, zo precies, tot op de vierkante meter, VS-doelen in het Midden-Oosten kan raken…
Ze moeten hulp hebben gehad van andere landen, daar zijn de experts van overtuigd. Rusland en China zijn verdachte kandidaten om aan Iran coördinaten te hebben verstrekt van Amerikaanse doelen. Omdat de VS over de meest geavanceerde inlichtingendienst ter wereld beschikt, mag je verwachten dat men allang weet hoe de vork in de steel steekt. Als de experts gelijk hebben, en Rusland en/of China Iran hebben geholpen, kun je bedenken dat de VS er belang bij heeft om deze kennis geheim te houden. Want openbaarmaking zou onmiddellijk tot algehele chaos leiden in de wereld. Het zou zoiets zijn als een officiële verklaring van Trump dat UFO’s buitenaardse voertuigen zijn. Hij wil geen oorlog met Xi en Putin. Dit is slecht voor de handel. En ach, een paar dode Amerikaanse militairtjes, daar komt men wel overheen, denkt hij…
Het is zo dat er heel wat mensen zijn die van mening zijn dat Trump niet denkt. Dit lijkt me schielijk overdreven, want je kunt hem, in live-debatten, bijvoorbeeld prima zien reageren op andere mensen, waarbij je toch echt de conclusie moet trekken dat hij in staat is te kunnen denken. Over ‘denken’ gesproken: zojuist op het nieuws het mij verwarrende bericht dat de ‘bedenker’ van The Pink Panther Theme, saxofonist Plas Johnson, is overleden. Dit klopt niet, zeg ik als TPP-fan. Henry Mancini heeft deze muziek gecomponeerd. Wel heeft hij speciaal voor Johnson de saxsolo gecomponeerd, die moest door hem worden gespeeld. Johnson speelde namelijk in Mancini’s orkest. Diens look & feel was nodig om dit deuntje beroemd te maken. Het is soms verwarrend voor me, berichten uit de media. Als je niet beter weet dan roeptoeter je, voordat je het weet, incorrecte woorden de wereld in. Toeteren ja, net als Johnson…