Drie Bekende Nederlanders dood in enkele dagen. Nu het komkommertijd is besteden we er meer aandacht aan dan nodig is denk ik. Eerst Jerney Kaagman, de koelbloedige zangeres in het strakke blauwe pakje, die kennelijk vorige week al de laatste asem uitblies en in besloten kring is uitgevaren met haar laatste bootje. Dan gister de wat minder bekende, nog vrij jonge (54) Tony Scott, een rapper uit de jaren ’90 die, heel on-Nederlands, vrij Amerikaans klonk. En dan vanochtend hoorde ik van het heengaan van Peter Faber, de man die alle rollen kon spelen waar hij zijn aandacht aan schonk (van het geweldige Max Havelaar tot de pulp van Schatjes)…
Peter was de laatste jaren van zijn leven wat afgegleden naar het spirituele, al bestreed hij dat zelf, want hij vond dat het om zingeving (hellup!!) ging en dergelijke, positieve energie en zo. Ik vond hem wat ‘tsjakka-achtig’ geworden, waar hij zijn acterende ziel en zaligheid in wist te leggen, zodat hij nogal dwangmatig kon overkomen, als hij bijvoorbeeld mocht aantreden in een babbelshow. Geboren als halve Duitser in WOII, zowel mishandeld door pa als door ma, ging hij al jong op de dool en zocht hij uit hoe het leven in elkaar stak. Een self-made persoonlijkheid, een wat je noemt survivor, maar dan weer geen lone wolf. Hij gaf onze vaderlandse filmwereld kleur, net zoals Jerney onze muziek kleur gaf met haar strakke pakje en het hoekige dansje…
Er zijn ook mensen, bijvoorbeeld op het wereldtoneel, die maar niet dood willen gaan, zo lijkt het, terwijl miljoenen mensen op aarde wel heimelijk die wens hebben. Velen zouden het niet erg vinden als Donald Trump op een ochtend zijn bed niet kan uitkomen, omdat hij er stijf als een plank naar het plafond ligt te staren met een nietsziende blik. Of zijn communistische vriend Putin, of beide, twee grote mannen van het wereldtoneel in één weekend. Dan zou men prachtig de hit Weekend van Jerney en haar boys erbij kunnen draaien, als sfeerplaatje. Alhoewel je over Trump kunt zeggen dat hij me zo’n lover for the weekend lijkt te zijn geweest…
Ach, laat mij ‘gewoon’ even wat fantaseren, zulks is goed voor mij om my weekend in te gaan. Wie ook vrolijk, op het stugge af door blijft fantaseren, vanwege zijn geloof in een voornamelijk ‘witte wereld’ zonder het ‘crapuul van buiten’, is Donald Trump. Hijzelf, kleinzoon van een Duitse migrant, blijft maar vechten tegen migranten, want hij probeert opnieuw het recht op het Amerikaanse staatsburgerschap van in Amerika geboren baby’s te cancelen. Het is het bekende thema dat je anderen niet gunt wat jou en je voorouders, maar ook je kinderen, wel gegund is geworden: het Amerikaans staatsburgerschap. In het Engels: American citizenship. Helaas niet in het Engelse woord, wel in het Nederlandse, treffen we Trumps favoriete maaltijd aan: de (ham-)burger. Meestal laat hij zijn maaltijden begeleiden door, ja, eerlijk is eerlijk, want zo’n megagezonde man is hij, een coke. Voor mij is hij daarmee niet anders dan een karikatuur van een Amerikaan, en tevens van zichzelf…