WIJ BESCHERMEN al generaties lang de natuur. MAAR WIE BESCHERMT ONS? STA OP EN STEUN DE BOER
Deze kreet staat in vierkleuren afgedrukt op enorme banners, gehangen in dure stalen frames, aan de rand van de weg hier in de buurt. Ja, natuurlijk zijn deze geplaatst door agressieve boeren die, geheel volgens de uitstekend werkende ‘Patenten van Trump’, de ene leugen op de andere stapelen, en denken daarmee weg te komen, dat ze zo het publiek kunnen overtuigen van hun gelijk. Nou, ik ben niet bepaald overtuigd! We zien ook een agressief ogende man op de banner: de armen gekruist, donkere kleding, donkere pet op met de klep naar voren. Alles op deze banner roept mijn walging op. Ik zal nooit enige boer steunen die zich zo wenst te afficheren. En waar zijn trouwens de vrouwen? Het zijn uitsluitend oorlogszuchtige mannen die als boer naar voren stappen…
Het ergste aan de uitingen der boeren is de aan hun (non-)verbale kwaliteiten verbonden LEUGENS! Ja, dat kan ik ook hoor, in kapitale letters schrijven. Het gaat in eerste instantie om deze zin: WIJ BESCHERMEN al generaties lang de natuur. Hoezo de natuur beschermen? Welke natuur? Generaties lang, waar dan? Laat het mij zien! Ik woon ook in een agrarisch gebied. Daar is bijna geen natuur meer. Het is vooral: raaigras, brandnetels en bramen, en niet te vergeten de neus-penetrerende stank van pesticiden, stront en ander, voor het blote oog onzichtbaar gemeen spul. Ik heb een erg goede neus, helaas in dit geval, want ik word er gek van, de agrarische luchtjes van tegenwoordig, die voor een groot deel uit de diepe opslagbunkers van Mosanto komen. Om permanent hoofdpijn van te krijgen…
Het is waar dat ik niet positief ben over het gros der Nederlandse boeren – de biologisch werkende uitgezonderd. Dat zijn de boeren van de toekomst, die spuiten geen tankwagens vol Mosanto-troep over hun akkers, die sluiten hun koeien, varkens en kippen niet het hele jaar op in duistere, slecht-geventileerde stallen met een krakkemikkig elektrisch systeem (om maar zoveel mogelijk winst te kunnen maken ten koste van hun zo geliefde dieren), dat om de haverklap kortsluit en in de fik vliegt, met onnodig vele duizenden dode dieren tot gevolg. Die dus niet eens, lekker bereid, ons bord halen, maar een gruweldood sterven in een macabere stal of loods. Ja, mag ik óók even los gaan, net zoals de boeren op hun banners en met de duizenden horizonvervuilende vlaggen en masten?…
Het is vreemd dat boeren zichzelf als een bijzondere soort mensen zien, ze kennen zichzelf privileges toe die niet voor andere mensen gelden. Zoals de lompe, zeg maar gauw asociale protesten tegen de politieke beslissers van dat moment, landelijk, provinciaal, gemeentelijk, protesten die men rechtvaardig vindt. Want, en daar zit volgens mij hun redenering: “Wij boeren liggen aan de basis van de nationale voedselvoorziening, en dus zijn wij bijzonder”. Zoiets moet het zijn denk ik, terwijl ik, vanuit mijn gezichtspunt, boeren zie als de gemiddelde ondernemer, die ‘gewoon’ geld wil verdienen. De boeren die zichzelf afficheren als beschermers der natuur, goh, ik kan niet anders zeggen dan dat ze liegen dat ze barsten, slechts bedoeld om de gunst van het publiek te veroveren. Ik vind het ronduit zielig, deze insteek. Want wij, het publiek, weten echt wel beter…