Het moet gezegd worden: de gister centraal staande, voorheen ernstig gedemoniseerde Sigrid Kaag, was wat mij betreft de eerste echt interessante Zomergast in het voor het laatste jaar op de buis komende VPRO-programma. Ik zeg niet dat ze daar als een katholieke heilige zat, een soort van Moeder Maria, maar ze deed het voortreffelijk. Met voor het eerst ook een interessante keuze qua beeldmomenten, zoals een (helaas iets te) kleine compilatie van gepeperde uitspraken van Said al-Sahaf, alias Comical Ali, de toenmalige spreekbuis van Sad Damn Hoessein. Als ik in Zomergasten zou zitten, zou ook ik deze man graag nog eens terug willen zien met zijn bizarre act…

Wat een tegenstelling met de doodsaaie en tegelijkertijd mega-ijdele Tommy Wieringa van vorige week, en daar weer voor de onbegrijpelijke queer – ja, dat was ze toch? – Merel Pauw (mooie achternaam voor ook al een trotse, tegen de ijdelheid aan leunende, wat mij betreft mislukte kloon van Raven van Dorst – die wel boeiend is, met trouwens ook een vogel als voornaam). De enige die wat mij betreft voldeed aan de minimumvereisten was Nasrah Habiballah (net als Kaag getrouwd met een Palestijnse man), al was haar filmkeuze saai voor het gewone publiek, zoals ik. Volgende week het ‘terminale’ slot van deze grootse reeks, met ene Jim van Os, psychiater. Mijn ervaring met psychiaters in de stoel van ondervraagde, de omgekeerde weg, is niet zo’n goede, we hebben ze al vaker zien worstelen in Zomergasten. Had dan Dirk de Wachter gekozen. Ook erg ijdel, maar wel scherp en spectaculair…

Een an sich rustig weekeinde was het, met één uit de toon springende ruzie: de VS ontketende alwéér een handelsoorlog met noorderbuur Canada en wijst meteen naar Premier Carney als schuldige. Carney zei: de VS veranderde op het laatste moment de spelregels door ineens met extra (eenzijdige) eisen te komen, zeg maar de basisstrategie van Trump. Gelukkig heeft Carney het fatsoen rustig te blijven en middels een relativerende reactie te zeggen dat iedere US-dollar zal worden beantwoord door passende Canadese maatregelen. Een wat je noemt gentleman, vergeleken bij hem is Trump een altijd scheldend achterbuurtschoffie, dat op bestelling cobra’s bij je achterdeur neerlegt…

All the world’s a stage, zei ooit een beroemde schrijver dacht ik. Nou, dat klopt meer dan ooit sinds Trump voor de tweede maal het Witte Huis bewoont. Een mislukte acteur, die het bij lange na niet haalt bij de fratsen van Comical Ali, vind ik. Gister organiseerde Trump de Amerikaanse Formule 1, de IndyCar Series, in zijn achtertuin te Washington, ‘gewoon’ omdat hij daar zelf zin in had, om eens wat geks te doen als afsluiter van een jaar vol ‘feest’ vanwege 250 jaar VS, en natuurlijk ook om zijn (potentiële) stemmers te pleasen. In ons land zag ik gister (bijna) huilende fans van Max Verstappen Zandvoort voortijdig verlaten, toen Max te wild een bocht nam in de eerste ronde en eruit vloog. Gaan we collectief een periode van rouw in, met het een langzame dood sterven van de Formule 1? Ja denk ik, de herfst, vallende bladeren en zo, het is een lullige samenloop van omstandigheden…

Achteraf, nu ik het zo op een rijtje zet, toch wel een spectaculair weekeinde, in de vreemde periode van het jaar richting het einde van augustus, als de zomer nog wat na-sputtert en het land weer volstroomt met terugkerende, poepiebruine vakantiegangers. Er zijn al volop herfstkleuren in de natuur, maar wij laten ons niet kisten: de laatste week van augustus moet zomers zijn, anders klopt er iets niet. Gelukkig lijken de weersverachtingen te matchen met ons nazomergevoel, het wordt geen slechte week geloof ik. En anders kunnen we altijd nog terugvallen op Jim van Os voor hulp. Of desnoods Sigrid Kaag: het lijkt me geen straf om bij haar op de biecht te moeten gaan, om onze zondige klimaatgedachten met haar door te spreken. Amen…