Zoals de laatste 25 jaar wel vaker het geval is geweest, bleef het mondiaal rustig gister op Nine Eleven voor wat betreft aan de VS en meer landen een hekel hebbende moslimextremisten met een voorkeur voor het plegen van terroristische aanslagen. Daarbij reken ik voor het gemak niet mee de in Jemen militair opgerukte Houthi’s, die nu de Straat van Bab al-Mandeb beweren te bezetten, zeg maar de toegang tot de Rode Zee om bij het Suezkanaal te komen, the shortcut to Europe. Immers, deze Houthi’s hebben vooral een pleurishekel aan Saoedi-Arabië, niet per definitie aan de VS en haar bondgenoten, ook al zijn de Saoedi’s tegenwoordig zeer bevriend met Trumps VS, want hij is er kind aan huis…

Het bleef dus rustig voor wat betreft terroristische aanslagen. Ook bleef het relatief stil op Ground Zero, maar dat was vooral het geval omdat men daar Trump had geweigerd een toespraak te houden, wat sinds de herdenkingen op Ground Zero steeds het geval was – slechts het voorlezen van de namen van alle slachtoffers was daar gebruikelijk. Trump boos, hij zei stampvoetend, als een briesend paard, dat hij dan wel naar het Pentagon zou gaan voor de herdenking, waar hij wel zijn babbeltje mocht houden: een onbeschoft narcistisch politiek verhaal over zijn successen te Iran en de andere acht beëindigde oorlogen, zeg maar zijn bekende leugenachtige retoriek om zijn stemmers, de overwegend dommige rednecks, tevreden te houden met in hete chilli’s gedrenkte praatjes…

In Nederland is vrij veel commotie over de toespraak die Ruben Stekelmans, of beter Brekelmans, hield als Binnenhoflezing. Een nogal belachelijke, boude, botte, boertige speech was het, hij heeft wat mij betreft nu zijn masker geheel van zijn gezicht weggenomen, zodat zijn voorheen babyface nu een pokdalige oude mannenkop is geworden met oude acné en jeugdkratertjes – zeg maar de reguliere pitface van zijn rechtse vrind Joost Eerdmans, met of zonder masker. Ik had waardering voor Stekelmans als Minister van Defensie in het vorige kabinet, dat van Dicky Schoof. Waar is Dicky trouwens gebleven? Nee, bij de les blijven…

Even goed, Stekelmans is, tezamen met de huidige Minister van Justitie en Veiligheid David van Weel, het schoothondje van Miss Krultang, Dilan Yeşilgöz-Zegerius. Zij is de feitelijke leider van de VVD, voor zover wij tenminste in de VVD-keuken mogen kijken, omdat je weet dat er in de verre achtergrond nog diverse brommerige, rijke oude mannen in rokerig driedelig kostuum de dienst uitmaken, die haar desgewenst kunnen overrulen op basis van hun politieke anciënniteit en bewezen diensten voor het VVD-Volk en Vaderland. Over veertig jaar, als Brekelmans zelf an Old Fart is en kan terugkijken op een schuurpapierachtige carrière als strijder voor de Goede Zaak der Rijken en Machtigen, zal er af en toe nog wel eens naar hem worden verwezen als onderdeel van de walmende brommerige achterban…

Toch denk ik dat vooral David van Weel gister, net zoals ik, stiekem erg zal hebben gelachen om de in Limburg gearresteerde persoon die, na met zijn advocaat te hebben gebeld, de politietelefoon door zijn rectum had geduwd, zodat het ding klem kwam te zitten in zijn endeldarm. Een puik staaltje van doorzettingsvermogen en strijdvaardigheid, al kleeft er ook een boel dommigheid aan, alsof het hier een Limburgse redneck betrof. Wie weet was hij (nog) onder invloed van drank en/of drugs, en dacht hij er grappig mee te zijn, of meende hij zo de politie te slim af te zijn. Zo van: “Lekker puh! Zie dat ding nog maar eens van me af te pakken!” Hij vergiste zich, want enkele uren later werd het ding operatief uit zijn hol verwijderd. Toch denk ik dat hij op feestjes en partijtjes de komende tijd een leuk verhaal te vertellen heeft, zucht…